Vesting Hohensalzburg

De bouw van het oorspronkelijke fort begon in 1077 onder aartsbisschop Gebhard von Helfenstein. Het eerste bouwwerk was een eenvoudig mottekasteel met een houten omheining, opgericht om de politieke belangen van de prins-aartsbisschoppen van Salzburg te beschermen tijdens de Investituurstrijd.

In 1462 werden ingrijpende defensieve versterkingen doorgevoerd onder leiding van prins-aartsbisschop Burkhard II von Weißpriach, die toezicht hield op de bouw van de ringmuren en diverse verdedigingstorens die het middeleeuwse profiel van het fort bepaalden.

De 'Salzburger Stier', een groot mechanisch aerofoon met meer dan 200 pijpen, werd in 1502 gebouwd door aartsbisschop Leonhard von Keutschach. Het is nog steeds een historisch kenmerk in de Krautturm en dient om het carillon op de Residenzplatz aan te sturen.

Matthäus Lang von Wellenburg documenteerde in 1515 de werking van de Reisszug, een primitief kabelbaansysteem dat werd ontworpen om vracht naar de binnenplaats van de vesting te vervoeren. Het wordt algemeen beschouwd als een van de oudste nog werkende spoorwegen ter wereld.

Het enige geregistreerde beleg van de vesting vond plaats in 1525 tijdens de Duitse Boerenoorlog. Een coalitie van mijnwerkers, boeren en stedelingen probeerde prins-aartsbisschop Matthäus Lang te verdrijven, maar de opstand slaagde er niet in de locatie in te nemen.

Uit angst voor mogelijke invasies door het Ottomaanse Rijk onderging het fort ingrijpende versterkingswerken. De bouw van de buitenbastions begon in de 16e eeuw en werd uiteindelijk voltooid in de 17e eeuw, waardoor de defensieve ring ontstond die tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven.

Na het gebruik als kerker, opslagplaats en kazerne gedurende de 19e eeuw, werd het fort in 1861 officieel verlaten als militaire post. Dit markeerde de overgang van een actief verdedigingswerk naar een historische locatie.

Om de toegang voor het groeiende aantal bezoekers te verbeteren, werd in 1892 de Festungsbahn-kabelspoorweg aangelegd en opengesteld voor het publiek. De lijn loopt van de benedenstad naar de Hasengrabenbastei en heeft de vesting daarmee veranderd in een belangrijke toeristische trekpleister.

De Duitse kunstenaar Arno Lehmann, bekend om zijn keramiek en beeldhouwwerken, gebruikte het fort van 1949 tot aan zijn overlijden in 1973 als werkplaats en woonruimte, waarmee hij een onmiskenbare stempel drukte op de moderne cultuurgeschiedenis van de locatie.