Kościół św. Karola Boromeusza

Kościół został zbudowany w latach 1615–1621 jako kościół jezuicki w Antwerpii, czerpiąc inspirację z rzymskiego kościoła Il Gesù. Była to pierwsza na świecie świątynia poświęcona Ignacemu Loyoli, założycielowi Towarzystwa Jezusowego.

Po zakończeniu budowy kościół został konsekrowany w 1625 roku. Rubens dostarczył obrazy sufitowe, które zostały zaprojektowane specjalnie tak, aby ukończono je na czas ceremonii poświęcenia.

Oryginalne wnętrze zdobiło 39 obrazów sufitowych autorstwa Petera Paula Rubensa, które zostały zniszczone 18 lipca 1718 roku, gdy uderzenie pioruna wywołało wielki pożar w nawie głównej.

Po pożarze w 1718 roku Jan Pieter van Baurscheidt starszy kierował restauracją, w trakcie której odbudowano zniszczone części nawy. Zastąpił oryginalne kasetony szerokimi łukami poprzecznymi, starając się przy tym zachować pierwotny plan budynku.

Towarzystwo Jezusowe zostało rozwiązane w 1773 roku, co doprowadziło do konfiskaty budynku przez władze państwowe i zaprzestania pełnienia przez niego pierwotnej funkcji religijnej.

Kościół został ponownie otwarty w 1779 roku po ponownym poświęceniu go świętemu Karolowi Boromeuszowi, co zapoczątkowało nowy rozdział w historii tego miejsca po jego konfiskacie.

W 1803 roku obiekt zmienił swój dotychczasowy status i stał się wyznaczonym kościołem parafialnym, którą to funkcję pełni do dnia dzisiejszego.

Kościół został oficjalnie wpisany do rejestru zabytków w 1939 roku, co stanowiło uznanie jego znaczenia jako dziedzictwa architektonicznego regionu.

W latach 80. przeprowadzono szeroko zakrojoną renowację wnętrza, dzięki której z powodzeniem przywrócono kościołowi znaczną część jego pierwotnego barokowego splendoru.