Archeologia niepełnosprawności to instalacja artystyczna, która bada historię Akropolu w Atenach przez pryzmat niepełnosprawności, rekonstruując utracone elementy obiektu z wykorzystaniem współczesnego podejścia do dostępności. Projekt wykorzystuje projekcje, dotykowe elementy kamienne oraz tłumaczenia na język migowy, oferując nowe spojrzenie na starożytne przestrzenie architektoniczne.
Archeologia niepełnosprawności to projekt artystyczno-badawczy zgłębiający historię Akropolu w Atenach poprzez pryzmat niepełnosprawności i rekonstrukcji historycznej. Projekt, zaprezentowany po raz pierwszy na Biennale w Wenecji w 2021 roku, został przygotowany przez Davida Gissena, Jennifer Stager oraz Manthę Zarmakoupi przy wsparciu Center for Hellenic Studies na Uniwersytecie Harvarda. Instalacja podejmuje próbę opisania i przedstawienia historycznych elementów, które już nie istnieją, wykorzystując do tego dotykowe obiekty z kamienia, projekcje oraz język migowy, aby oddać zarówno detale architektoniczne, jak i emocjonalne doświadczenia.
Projekt proponuje „archeologię niepełnosprawności” jako alternatywę dla tradycyjnych modeli dostępności. Zamiast jedynie modyfikować istniejące dziedzictwo w celu poprawy dostępności, autorzy rekonstruują utracone elementy ateńskiego zabytku – takie jak masywna rampa z V wieku p.n.e., łącząca agorę z Akropolem – właśnie z perspektywy niepełnosprawności. W Gipsotece ta tymczasowa instalacja została zintegrowana z odświeżoną ekspozycją odlewów gipsowych ikonicznych zabytków Aten, w tym Partenonu, Świątyni Ateny Nike oraz Chłopca z Kritios. Dodano nowe panele objaśniające i materiały, aby zapewnić dostępność kolekcji dla wszystkich zwiedzających, łącząc wiedzę historyczną ze współczesnymi praktykami inkluzywności.