Twierdza Hohensalzburg

Budowę pierwotnej twierdzy rozpoczęto w 1077 roku z inicjatywy arcybiskupa Gebharda von Helfensteina. Początkowa konstrukcja opierała się na prostym założeniu typu motte-and-bailey z drewnianymi murami, stworzonym w celu ochrony interesów politycznych książąt-arcybiskupów Salzburga podczas sporu o inwestyturę.

W 1462 roku przeprowadzono znaczące modernizacje obronne pod kierownictwem księcia-arcybiskupa Burcharda II von Weißpriacha, który nadzorował budowę murów obwodowych oraz licznych wież obronnych, które nadały twierdzy jej charakterystyczny średniowieczny wygląd.

„Salzburger Stier” (Salzburski Byk), wielki mechaniczny aerofon zawierający ponad 200 piszczałek, został zbudowany w 1502 roku przez arcybiskupa Leonharda von Keutschacha. Do dziś stanowi historyczny element znajdujący się w wieży Krautturm, służąc do synchronizacji carillonu na placu Residenzplatz.

Matthäus Lang von Wellenburg udokumentował w 1515 roku działanie Reisszug, prymitywnego systemu kolei linowo-terenowej zaprojektowanego w celu transportu towarów na górny dziedziniec twierdzy. Uznaje się ją powszechnie za jedną z najstarszych działających kolei na świecie.

Jedyne odnotowane oblężenie twierdzy miało miejsce w 1525 roku podczas wojny chłopskiej w Niemczech. Koalicja górników, rolników i mieszczan próbowała obalić księcia-arcybiskupa Matthäusa Langa, jednak powstanie nie zdołało zdobyć tego miejsca.

W obawie przed potencjalnymi najazdami osmańskimi twierdza przeszła gruntowne prace fortyfikacyjne. Budowę zewnętrznych bastionów rozpoczęto w XVI wieku, a ostatecznie ukończono w XVII wieku, tworząc linię obronną, która przetrwała do dziś.

Po wykorzystywaniu twierdzy jako lochu, magazynu oraz koszar przez cały XIX wiek, w 1861 roku została ona oficjalnie opuszczona jako placówka wojskowa, co zapoczątkowało przekształcenie aktywnej fortyfikacji w obiekt historyczny.

Aby usprawnić dostęp dla rosnącej liczby odwiedzających, w 1892 roku wybudowano i udostępniono publicznie kolejkę linowo-terenową Festungsbahn. Linia prowadzi z miasta poniżej do bastionu Hasengrabenbastei, przekształcając tym samym twierdzę w główną atrakcję turystyczną.

Niemiecki artysta Arno Lehmann, znany ze swoich prac ceramicznych i rzeźbiarskich, wykorzystywał twierdzę jako swoją bazę oraz miejsce zamieszkania od 1949 roku aż do śmierci w 1973 roku, pozostawiając trwały ślad w nowożytnej historii kulturalnej tego miejsca.