Belvedere Wenen: Paleis Museum & Barokke Tuinen

De bouw van de Neder-Belvedere begon in 1712, en prins Eugenius diende op 5 juli 1713 een verzoek in voor bouwinspectie. De werkzaamheden vorderden snel en de ambassadeur van Spaans-Vlaanderen bezocht de locatie in april 1716.

Prins Eugen van Savoye koos Johann Lukas von Hildebrandt als hoofdontwerper voor het Belvedere-project, in plaats van Johann Bernhard Fischer von Erlach. Hildebrandt, die onder Carlo Fontana in Rome had gestudeerd en ervaring had opgedaan met vestingwerken, ontwierp ook andere opmerkelijke bouwwerken voor Prins Eugen.

De bouw van de Belvedere werd begonnen in 1712. Marcantonio Chiarini begon in 1715 met het schilderen van de quadratura in de centrale hal, en Dominique Girard paste de tuinplannen aanzienlijk aan tussen januari en mei 1717.

De bouw van het Oberes Belvedere begon in 1717 en het gebouw werd voltooid in 1723. De interieurdecoratie begon ook al vroeg, met opdrachten voor altaarstukken en fresco's.

Het barokke paleizencomplex werd gebouwd tussen 1712 en 1723 als zomerresidentie voor Prins Eugenius van Savoye, gelegen aan de zuidoostelijke rand van Wenen.

Na de dood van Prins Eugenius en een periode van erfopvolgingstwisten, kocht Maria Theresia in november 1752 het Belvedere-landgoed. Het keizerlijk paar verhuisde echter nooit in het Gartenpalais.

In 1776 besloten Maria Theresia en Keizer Jozef II de keizerlijke schilderijengalerij over te brengen van de keizerlijke stallen naar de Boven-Belvedere, met de bedoeling de collectie toegankelijk te maken voor het publiek.

De keizerlijke schilderijengalerij in het Opper-Belvedere werd vijf jaar na de overdracht in 1776 voor het publiek geopend, waardoor het een van de eerste openbare musea ter wereld was.

Na de overdracht van Tirol aan Beieren in 1805 werd de keizerlijke verzameling van Kasteel Ambras op last van keizer Frans II in 1811 naar de Neder-Belvedere verplaatst, omdat deze te klein was voor de verzameling.

Vanaf 1833 werden de Collectie Egyptische Oudheden en de Oudheidkamer toegevoegd aan de Collectie Ambras in de Neder Belvedere, onder het directe rentmeesterschap van Moritz, Graaf van Dietrichstein-Proskau-Leslie.

De functie van de Neder-Belvedere als museum werd grotendeels voortgezet totdat de keizerlijke collecties in 1888-89 werden overgebracht naar het nieuw gebouwde Kunsthistorisches Museum aan de Weense Ringstrasse.

In 1896 besloot keizer Frans Jozef I dat de Boven-Belvedere de officiële residentie zou worden voor de troonopvolger, aartshertog Frans Ferdinand, die het paleis liet verbouwen.

De Moderne Galerie, de eerste staatsverzameling van Oostenrijk die uitsluitend gewijd is aan moderne kunst, opende op 2 mei 1903 in de Neder-Belvedere, op instigatie van de Weense Secessie.

In 1911 werd de Moderne Galerie omgedoopt tot de k.u.k. Staatsgalerie nadat de focus werd uitgebreid van moderne kunst naar werken uit eerdere periodes.

Na de val van de Habsburgse monarchie in 1918 werd het paleiscomplex Belvedere genationaliseerd en werden de kunstcollecties georganiseerd in de Oostenrijkse Galerie en de Moderne Galerie.

Tijdens de reorganisatie van 1921-23 werd het Barokmuseum toegevoegd aan het bestaande museumensemble in de Neder-Belvedere.

De Moderne Galerie werd in 1929 in de Orangerie geopend en vervolgde haar rol als locatie voor moderne en internationale kunst.

De Belvedere-paleizen leden aanzienlijke schade tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarbij delen van de Marmeren Zaal en de Zaal der Grotessken werden verwoest. Herstelwerkzaamheden na de oorlog liepen van 1945 tot 1953.

In 1950 verwoestte een grote brand in de Gouden Kamer op de bovenverdieping van de Oberes Belvedere diverse belangrijke vertrekken en kunstwerken.

De Österreichische Galerie heropende haar deuren op 4 februari 1953, na restauratiewerkzaamheden na de oorlog.

Het Museum voor Middeleeuwse Oostenrijkse Kunst opende op 5 december 1953 in de Oranjerie en breidde het museumaanbod uit.

Op 20 maart 2020 adviseerde de Oostenrijkse Adviescommissie de restitutie van Egon Schiele's schilderij 'Vier Bomen' aan de erfgenamen van Alice Morgenstern, die beweerden dat het was geroofd.

In november 2006, na meer dan vijftig jaar juridische geschillen, werd besloten dat Edvard Munch's 'Zomernacht aan het strand' zou worden teruggegeven aan Marina Fistoulari-Mahler, erfgenaam van Alma Mahler.

In 2006 gaf Oostenrijk vijf schilderijen van Gustav Klimt, waaronder portretten van Adele Bloch-Bauer, uit het Belvedere terug aan de erfgenamen van de oorspronkelijke eigenaren, na juridische geschillen.

In 2006 besloot een Oostenrijkse arbitragecommissie dat Gustav Klimt's portret van 'Amalie Zuckerkandl' niet door de nazi's was geplunderd en niet aan de erfgenamen hoefde te worden teruggegeven.

Egon Schiele's 'Portret van Wally', geconfisqueerd door de nazi's in 1939, werd na de Tweede Wereldoorlog per abuis teruggestuurd naar het Belvedere Museum als onderdeel van de collectie van een andere handelaar.

In 2014 werd Belvedere gedwongen om Wilhelm Leibls 'Boerkeuken / Keukeninrichting' te restitueren aan de erfgenamen van Martha Liebermann, vanwege nazivervolging.

In 1996 benadrukte het World Monuments Fund de slechte staat van de Belvedere Tuin en merkte het ontoereikende naoorlogse restauraties op die de 'sala terrena' en de grote trap beïnvloedden.

Meerdere restauratieplannen in de late jaren '90 moderniseerden de musea van het land, waarbij de tuinen van Belvedere hun oorspronkelijke barokke karakter terugkregen en de 'sala terrena' en het grote trappenhuis ingrijpend werden gerenoveerd.

Architect Susanne Zottl transformeerde de Orangerie tot een moderne expositiezaal, met behoud van de oorspronkelijke barokke structuur. Deze locatie werd geopend in maart 2007.

Het Neder Belvedere werd herontworpen door architect Wilfried Kuehn, die de ingang terug verplaatste naar de cour d'honneur. Het heropende met een nieuwe tentoonstelling enkele maanden na de Oranjerie venue.