Overture: De Geboorte van een Mythe – Ontdek de Wederopbouw van de Sint-Stefanuskathedraal na WO II

Deze online tentoonstelling onderzoekt het proces van de wederopbouw van de Stephansdom en de Pummerin-klok na de Tweede Wereldoorlog, en analyseert hoe de kathedraal een nationaal symbool werd. Het duikt in de onvertelde verhalen van de reconstructie, met nadruk op de rol van vrouwen, kunstenaars en de complexe maatschappelijke en politieke contexten van die tijd, inclusief de periode van het nationaalsocialisme.

Zeventig jaar na de ingebruikname van de Pummerin-klok en de heropening van de Stephansdom op 26 april 1952, onderzoekt deze online tentoonstelling hoe het monument geworden is tot wat het vandaag is. Het werk aan de 'Mythe van de Stephansdom' begon in april 1945, met beelden van de verbrande ruïne die al snel iconisch werden. Via donatie-oproepen, nieuwsberichten, kranten en radio werd de kathedraal voorgesteld als een 'nationaal heiligdom' waaraan heel Oostenrijk werd opgeroepen bij te dragen, ongeacht politieke overtuiging, zoals een poster verkondigde: 'Of links, of rechts, of arm, of rijk, heel Oostenrijk kiest voor de Stephansdom.' Een nadere blik op de wederopbouw onthult voorheen onbekende of vergeten verhalen. Hieronder valt de jonge architect die in de vroege maanden de leiding had over de wederopbouw, en kunstenaars die werden ingedeeld voor puinruiming vanwege hun lidmaatschap van de nazipartij. Ook worden monumentenzorg experts benadrukt die zich verzetten tegen het gebruik van staal voor de dakconstructie, omdat ze dit 'onwaardig' vonden. Vrouwen speelden een belangrijke rol, niet alleen in traditioneel mannelijke functies, maar ook in leidinggevende posities. Gertrude Stolz voerde het drijfwerk uit op de decoratieve elementen van de Pummerin, de torenknop werd gemaakt door de toenmalige enige vrouwelijke meester-loodgieter van Oostenrijk, en een vrouwelijke dakdekkersleerling haalde de krantenkoppen met haar werk aan het steile dak. Het verhaal van de wederopbouw na 1945 ging gepaard met een stilte over het nationaalsocialisme, toch is het NS-verleden ingeschreven in de herbouwde kathedraal. Het fotografische werk van Lucca Chmel was een verplichte 'boetedoening' voor haar NSDAP-lidmaatschap. In de jaren zestig dienden de kunstenaars Otto Hurm en Rudolf Hermann Eisenmenger, die tijdens het NS-tijdperk prestigieuze opdrachten hadden gekregen, ontwerpen in voor een glas-in-loodraam en een klok. Verder zijn sloopstenen van het 'verjoodste' Palais Rothschild, dat van 1938 tot 1945 diende als centrum voor de verdrijving en moord op Joodse bevolking en in 1954/1955 werd afgebroken, onzichtbaar verwerkt in de kathedraal. De eerste aanzetten tot herdenking van de slachtoffers van het nationaalsocialisme vonden in de jaren tachtig hun weg naar de kathedraal. In de kapel van Sint Barbara bevat een kruis aarde en as uit Auschwitz en aarde uit Mauthausen, en een borstbeeld van Zuster Maria Restituta Kafka herdenkt een moedige vrouw die in 1943 werd geëxecuteerd vanwege haar kritiek op het naziregime.

Deze online tentoonstelling heeft geen specifieke ticketinformatie beschikbaar op de pagina; het lijkt een digitale weergave. Algemene toegangsbewijzen of ticketinformatie voor het fysieke museum of de kathedraal worden niet verstrekt in de context van deze tentoonstellingspagina.