Tentoonstelling De Dakstrijd: Staal versus Gewapend Beton in het Huis van Oostenrijkse Geschiedenis

Deze tentoonstelling duikt in het verhitte debat over de wederopbouw van het dak van de Sint-Stefanuskathedraal na een brand. Het belicht de controverse tussen het gebruik van staal en gewapend beton voor de structuur, waarbij experts, autoriteiten en het publiek betrokken waren bij discussies over esthetiek en geschiktheid.

Na de brand die de Sint-Stefanuskathedraal verwoestte, leidde de beslissing om het iconische, steile dak te herbouwen tot een aanzienlijk debat onder experts en het publiek. Het centrale twistpunt was de keuze van het constructiemateriaal: staal of gewapend beton. Terwijl sommigen staal zagen als een materiaal dat geschikt was voor industriële constructie en dus niet passend voor een kathedraal, pleitten anderen voor de praktische bruikbaarheid en brandveiligheid ervan, zeker na de recente ramp. De pagina beschrijft de opdracht voor deskundige adviezen, de betrokkenheid van verschillende ministeries, stadsbestuurders, academische instellingen, de monumentenzorg en de kerk. Deze discussie vond plaats ondanks het feit dat op 8 juni 1945 al een bestelling voor een stalen dakconstructie was geplaatst bij het bedrijf Waagner-Biró. Een houten dak, naar het middeleeuwse origineel, werd niet overwogen vanwege brandveiligheidsoverwegingen en materiaalschaarste. De wederopbouw leverde ook verschillende films op van het Bundesamt für Fotografie und Filmbildung, bedoeld voor educatieve doeleinden. Deze films documenteerden de realisatie van het nieuwe dak en het ingewikkelde steenhouwwerk, en boden een visueel inzicht in het wederopbouwproces na de oorlog. De pagina verwijst ook naar gerelateerde content over de "Stephansdom und Pummerin", wat de status van de kathedraal als nationaal icoon en haar wederopbouw verder contextualiseert, inclusief fotografische werken van Lucca Chmel die het nieuwe stalen dak van duizelingwekkende hoogtes vastlegden.