Rene Matić en Oscar Murillo: JAZZ. Een Dubbeltentoonstelling in Kunsthalle Wien in Wenen

De duo-tentoonstelling 'JAZZ.' brengt voor het eerst de kunstenaars René Matić en Oscar Murillo samen, en verkent thema's als verlangen, zichtbaarheid en ondoorzichtigheid door middel van schilderijen, installaties, film, fotografie en geluid. Beide kunstenaars presenteren bestaand werk en nieuwe opdrachten die de tentoonstellingsruimte en de stad Wenen bevragen.

De tentoonstelling 'JAZZ.' is de eerste gezamenlijke presentatie van de kunstenaars René Matić (geb. 1997, VK) en Oscar Murillo (geb. 1986, Colombia). De tentoonstelling toont zowel bestaand werk als nieuwe opdrachten, gemaakt als reactie op de ruimte van Kunsthalle Wien en Wenen zelf. Via een veelzijdige aanpak die schilderachtige gebaren, installatie, film, fotografie en geluid omvat, duikt de tentoonstelling in de complexiteit van verlangen, zichtbaarheid en ondoorzichtigheid, en hoe deze concepten een volledig begrip uitdagen. Murillo's praktijk geeft vaak prioriteit aan het sociale en collectieve, terwijl Matić's praktijk is geworteld in het persoonlijke, maar beide kunstenaars gebruiken gebaren en abstractie, en delen een spontane en ongeremde creatieve energie. Hun werk creëert ruimte voor onafhankelijk denken, waarbij kunsthistorische verhalen en genealogieën worden geherformuleerd als verzet tegen classificatie. Oscar Murillo's bijdrage omvat grootschalige zwarte doeken die aan het plafond hangen en een labyrintische structuur vormen die de tentoonstellingsruimte vormgeeft en intieme bezichtiging mogelijk maakt van werken als 'fields of spirits' (2023) en 'Telegram' (2016–2023). Deze series zijn vaak afkomstig van zijn gezamenlijke project 'Frequencies', waarbij studenten wereldwijd bijdragen aan doeken. Murillo's praktijk wordt gekenmerkt door het werken met fragmenten uit diverse geografische contexten, wat de aanwezigheid van meerdere handen in zijn creaties benadrukt. René Matić's bijdragen zijn ingebed in Murillo's structuur, met vier nieuwe opdrachten die direct verwijzen naar de historische reactie van Wenen op het optreden van Josephine Baker in 1928. Via videowerken zoals 'redacted' en 'climax', de fotoserie '(out of) place' en het geluidswerk 'voice' onderzoekt Matić duisternis als strategie voor verhulling, weigering en bescherming, vooral voor lichamen die vaak worden blootgesteld in maatschappelijke contexten. Het geluidswerk 'voice' gebruikt kerkklokken niet als waarschuwing, maar als een oproep tot gebed voor Baker, waarbij de stem van de danseres wordt teruggeëist en wordt nagedacht over de rol van de kijker en de politiek van het kijken.

Informatie over tickets en toegang is te vinden via de verstrekte persdownloadlink of de hoofdwebsite van Kunsthalle Wien. Specifieke ticketdetails worden op deze pagina niet uitgewerkt, maar zijn toegankelijk via gerelateerde links.