Muzeum Allard Pierson w Amsterdamie bada „Nie moja dusza: niewolnictwo, prawo i wolność”
Muzeum Allard Pierson w Amsterdamie zaprasza zwiedzających do zgłębienia złożonej historii niewolnictwa podczas nowej wystawy „Nie moja dusza: niewolnictwo, prawo i wolność”. Wystawa ta zagłębia się w to, jak rzymskie prawo wpłynęło na regulację niewolnictwa w Surinamie i bada odporność oraz dążenie do wolności przez zniewolonych ludzi w różnych epokach, od starożytności po okres kolonialny w Holandii. Unikalnie integruje obiekty z kolekcji archeologicznych, kolonialnych i postkolonialnych muzeum ze współczesną sztuką.
Poprzez „Nie moja dusza” zwiedzający zetkną się z wszechobecnymi systemami ucisku, które istniały w różnych społeczeństwach, i zobaczą niezliczone sposoby, w jakie zniewoleni ludzie potwierdzali swoje człowieczeństwo pomimo poważnych ograniczeń. Narracja jest skonstruowana przy użyciu historii z bogatych zbiorów archeologicznych muzeum dotyczących świata greckiego i rzymskiego, a także jego kolekcji skupionych na historii Surinamu i doświadczeniach kolonialnych.
Zrozumienie niewolnictwa przez pryzmat starożytnych i kolonialnych perspektyw
Wystawa podkreśla rolę niewolnictwa w starożytności, ukazując, że wiele prezentowanych obiektów archeologicznych zostało stworzonych przez pracę zniewolonych ludzi. Obejmuje to marmur używany do rzeźb, metale na monety i ceramikę z warsztatów, gdzie zniewoleni ludzie stanowili znaczną część siły roboczej. Role te często wymagały znacznego szkolenia, wiedzy i umiejętności; w czasach rzymskich zniewoleni praktycy służyli jako lekarze lub rzemieślnicy przepisujący książki. Fragmenty papirusu, takie jak ten szczegółowo opisujący drugą sprzedaż 22-letniej Alexandry, stanowią namacalne dowody tych starożytnych transakcji.
Przechodząc do holenderskiej epoki kolonialnej, kolekcja Surinamica prezentuje niewolnictwo w Surinamie, głównie z perspektywy administratorów kolonialnych, kartografów i badaczy. Zwiedzający mogą zapoznać się z raportami z podróży, listami o uwolnieniu i księgami ogłoszeń, które ujawniają lokalne rozporządzenia i prawa. Wystawa tworzy powiązania, pokazując, w jaki sposób pewne aspekty kolonialnego prawa dotyczącego niewolnictwa nawiązywały do koncepcji prawa rzymskiego. Ilustruje również tragiczne zmiany podczas transatlantyckiego niewolnictwa, kiedy kolor skóry stał się czynnikiem decydującym o zniewoleniu, łącząc czarność z pozbawieniem praw, a białość z wolnością. Co istotne, wystawa prezentuje również różnorodne metody stosowane przez zniewolonych ludzi w Surinamie do dążenia do wolności, od rozwijania własnego języka i zwyczajów pomimo wysiłków regulacyjnych po tworzenie nowych struktur pokrewieństwa wbrew zakazom małżeństwa i rodziny.
Sztuka współczesna i trwałe dziedzictwo
Sztuka współczesna odgrywa kluczową rolę w „Nie moja dusza”, oferując nowoczesne interpretacje i refleksje na temat historycznych narracji. Dzieła takie jak „Zbiegowie” (2024) Kathryn Smith i Pearl Mamathuby wykorzystują dziewiętnastowieczne opisy uciekinierów z gazet do rekonstrukcji tożsamości, prezentując te osoby jako silne postacie, które intensywnie patrzą na widza. Prezentowane są również inne prace artystów takich jak Sarojini Lewis i Liara Barussi. „Tworzenie wspomnień przed wspomnieniami” (2023) René Tavaresa, pochodzące z kolekcji sztuki Schulting, przedstawia czarną rodzinę pozującą przed obrazem plantacji bawełny. Dzieło to mocno kontrastuje przeszłość kolonialną z nowymi pokoleniami negocjującymi swoje dziedzictwo z godnością, zachęcając do refleksji nad trwałością historii.
Wystawa further wzbogaca swoją narrację wywiadami z potomkami zniewolonych ludzi, uczonymi i artystami. Obiekty z kolekcji Allard Pierson są uzupełnione wypożyczeniami, w tym znaczącymi przedmiotami z Narodowego Muzeum Starożytności.
Po zakończeniu wystawy w Amsterdamie „Nie moja dusza: niewolnictwo, prawo i wolność” ma zostać zaprezentowana w innych miejscach, w tym w Surinamie i na Karaibach. Badania przeprowadzone na potrzeby tej wystawy przyczynią się również do przyszłych aktualizacji stałych galerii Allard Pierson i rozwoju Narodowego Muzeum Niewolnictwa.
Aby odkryć więcej kulturalnych doświadczeń i poznać inne znaczące instytucje, odwiedź Musemap (musemap.art) lub przeglądaj muzea i wyświetl je na mapie.
