The Black Archives w Amsterdamie prezentuje wystawę „Nos Tei”, dokumentującą czarną historię queer
The Black Archives w Amsterdamie zaprezentowało wystawę „Nos Tei”, poświęconą dokumentowaniu bogatej historii i trwającego aktywizmu czarnej społeczności queer w Holandii. Ten znaczący projekt powstał w odpowiedzi na palącą potrzebę zapewnienia, aby czarne perspektywy queer były uznawane i zachowywane w krajowych instytucjach kultury.
Pochodzenie „Nos Tei”
Inspiracją dla „Nos Tei” (z papiamento – „jesteśmy tutaj” lub „istniejemy”) była wystawa „With Pride” z 2018 roku, która miała na celu zaprezentowanie czterdziestu lat aktywizmu LGBTQ+ w Holandii za pośrednictwem IHLIA, holenderskiego archiwum historii LGBTQ+. Filmowiec i aktywista Andre Reeder, zaangażowany w pionierski czarny kolektyw queer Strange Fruit w latach 80., wyraził głęboki dyskomfort związany z w dużej mierze białym narracyjnym charakterem wystawy, zauważając wykluczenie czarnych doświadczeń queer, takich jak te związane ze Strange Fruit.
Po krytyce ze strony Reedera, IHLIA zaangażowało się w rozmowy z aktywistami w celu znalezienia rozwiązania. Ta współpraca doprowadziła do zaangażowania Wigbertsona Juliana Isenii i Naomie Pieter, dwojga młodych czarnych aktywistów queer, którzy już rozwijali „The Black Queer Archives” w The Black Archives. Zamiast po prostu dodać późny wkład do „With Pride”, aktywiści zaproponowali nową, dedykowaną wystawę: „Nos Tei”, która ostatecznie miała być prezentowana wraz z „With Pride”.
Znaczenie dokumentowania czarnych narracji queer
Isenia i Pieter podkreślili kluczową rolę tworzenia własnego archiwum w The Black Archives. Wyjaśnili, że chociaż instytucje mogą nie wykluczać celowo niemuzułmańskich narracji, brak świadomości i wrażliwości może prowadzić do ich pominięcia. Ustanowienie niezależnego archiwum zapewnia niezbędną kontrolę nad treścią i gwarantuje, że historia czarnych osób queer jest opowiadana w sposób dokładny i autentyczny. Zwrócili uwagę, że archiwizacja tej historii jest fundamentalnie aktem politycznym, szczególnie dla społeczności, której historie są często pomijane lub wybielane.
Dzięki „Nos Tei” badacze odkryli poruszające narracje. Naomie Pieter zwróciła uwagę na głęboką historię intersekcjonalności w ramach czarnej społeczności queer, przywołując postaci takie jak czarna aktywistka lesbijska Dolores Djodje, która działała w ramach ruchów queer, antyrasistowskich i feministycznych. Julian Isenia odkrył również odmienne, pozachodnie rozumienie seksualności, czego przykładem jest teatralna twórczyni Fridi Martina, która nawigowała swoją tożsamość w sposób wykraczający poza konwencjonalne kategorie.
Lekcje z dziesięcioleci czarnego aktywizmu queer w Amsterdamie
Dyskusje z aktywistami zaangażowanymi w „Nos Tei” ujawniły zarówno ciągłość, jak i zmiany w czarnym aktywizmie queer na przestrzeni lat. Dyskryminujące doświadczenia w szerszej białej społeczności LGBTQ+ nadal występują, podobnie jak dekady temu. Aktywiści tacy jak Naomie Pieter opisali współczesny paradoks w Holandii: chociaż protestowanie w obronie praw LGBTQ+ jest generalnie bezpieczne, demonstrowanie przeciwko rasizmowi często napotyka na znaczące przeszkody ze strony rządu i policji. Podkreśla to trwałą walkę, z którą borykają się czarne osoby queer.
Jeśli chodzi o metody aktywizmu, starsze pokolenia często polegały na zbiorowych spotkaniach, fizycznych protestach i niezależnych publikacjach (zinach). Julian Isenia wspomniał o działaniach, takich jak grupa Homoseksualistów Surinamskich (SUHO), która wspólnie protestowała przeciwko kolonialnym prawom antyhomoseksualnym przed ambasadą Surinamu. Chociaż obecnie dominują aktywizm cyfrowy i petycje internetowe, aktywiści sugerują, że powrót do bardziej spontanicznych, zbiorowych akcji ulicznych mógłby nadal być potężny.
Chociaż „Nos Tei” stanowi znaczący krok naprzód, Julian Isenia zauważył, że może nie w pełni „przywrócić honor” czarnej historii queer, zauważając, że podobne inicjatywy pojawiły się w przeszłości. Naomie Pieter podzieliła to odczucie, wyrażając radość z pozytywnego odbioru ze strony czarnej społeczności queer, zwłaszcza starszych aktywistów, ale podkreśliła, że w instytucjach kultury nadal potrzebne są zmiany strukturalne, aby zapobiec przyszłym wykluczeniom.
Dla tych, którzy chcą zgłębić różnorodne historie krajobrazu kulturowego Amsterdamu, Musemap (musemap.art) oferuje możliwość przeglądania muzeów i odkrywania kolejnych miejsc kultury w całym mieście.
