Ta refleksja bada feministyczne praktyki planowania przestrzennego i projektowania, koncentrując się na przełożeniu kluczowych koncepcji z międzynarodowej teorii feministycznej na kontekst holenderski. Podkreśla wkłady projektantów, którzy przełożyli terminy związane z inkluzywnością, wykluczeniem i normami społecznymi do holenderskiego dyskursu architektonicznego.
Ten artykuł, prezentowany w ramach serii „refleksje” ARCAM, zagłębia się w koncepcję feministycznego miasta i rolę, jaką architekci mogą odegrać w tworzeniu inkluzywnych środowisk miejskich. Omawia znaczenie ustanowienia wspólnego słownictwa do analizy i ulepszania miast, czerpiąc inspirację z prac Leslie Kern, Sary Ahmed i Nirmal Puwar. Tekst podkreśla, w jaki sposób trzy projektantki – Jo Barnett, Stefanie Tseggai i Marisa Cortright – wybrały i przełożyły kluczowe terminy, takie jak „straightening devices”, „imaginary boundaries”, „space invaders” i „affect aliens” na język holenderski. Te tłumaczenia, jak „onte)Rechtzetters” (prostujące urządzenia) i „habitatbrekers” (łamacze przestrzeni), mają na celu ułatwienie holenderskiego dialogu na temat feministycznych praktyk projektowych. Artykuł prezentuje przykłady tego, jak te koncepcje przejawiają się w holenderskim planowaniu i projektowaniu miast, odnosząc się do projektów, które kwestionują dominujące normy i adresują kwestie wykluczenia i nierówności społecznych, ostatecznie wzywając do dalszego zaangażowania i wkładu ze strony projektantów i publiczności.