Ta wystawa prezentowała immersyjną instalację dźwiękową Janet Cardiff i George'a Buresa Millera, stworzoną w Oude Kerk. Zwiedzający wchodzili w interakcję z zmodyfikowanym Mellotronem, prekursorem samplerów, który wykorzystywał 28 głośników do tworzenia dźwięku przestrzennego, wplatając mówione słowo, muzykę i dźwięki otoczenia w zabytkową przestrzeń.
Instrument znękanych snów była instalacją artystów Janet Cardiff i George'a Buresa Millera, stworzoną dla i wewnątrz Oude Kerk. Umieszczone w wysokim chórze kościoła, dzieło otaczało zwiedzających dźwiękiem, zacierając granice między siedmioma wiekami istnienia Oude Kerk a teraźniejszością. Zwiedzający wchodzili w interakcję z Mellotronem, wczesnym urządzeniem samplującym zmodyfikowanym przez artystów w system dźwięku przestrzennego z 28 głośnikami. Instrument ten był zaprogramowany z 72 klawiszami, z których każdy wyzwalał różne efekty dźwiękowe, wokalizacje lub fragmenty muzyczne. Wystawa zawierała specjalnie skomponowaną narrację dla Oude Kerk, integrującą mówione słowo i muzykę, w tym utwory Sweelincka grane na organach Vater-Müller oraz przez chór Sweelinck społeczności Oude Kerk. Wiele dźwięków użytych w instalacji zostało nagranych w Oude Kerk i jego okolicach w miesiącach poprzedzających otwarcie, obejmując takie elementy jak woda, wiatr, dzwony kościelne i skrzypiące konstrukcje. Grając na Mellotronie, zwiedzający aktywnie kształtowali kinowe środowisko, doświadczając kościoła w nowy sposób. Dzieło eksplorowało tematy pamięci, osobistych preferencji, nieprzewidywalności i tajemnicy technologii w tworzeniu tymczasowej ścieżki dźwiękowej dla przestrzeni. Oude Kerk, miejsce bogate w historię kulturalną i posiadające wiele znaczeń jako dawne miejsce kultu, archiwum miejskie i sala koncertowa, służyło jako płótno dla tej zasady znaczenia generowanego przez użytkownika.