Ta obszerna wystawa bada bogatą i trwałą kulturę wizualną duchów na półkuli zachodniej w ciągu ostatnich 250 lat. Prezentując ponad 160 dzieł, bada, w jaki sposób widma funkcjonowały jako pośrednicy między życiem a śmiercią, humorem a grozą oraz światem widzialnym i niewidzialnym.
Duchy od dawna nawiedzają sferę sztuki, służąc jako potężne byty łączące naszą obiektywną rzeczywistość z głębinami ludzkiej wyobraźni. Obejmująca 250 lat kultury wizualnej wystawa w Kunstmuseum Basel bada, jak artyści uwieczniali te niepojęte postacie: od XIX-wiecznej fotografii spirytystycznej i teatru iluzji, po współczesne poszukiwania dotyczące pamięci, traumy i psychiki. Gromadząc ponad 160 różnorodnych prac, wystawa ukazuje ducha nie tylko jako postać budzącą grozę, ale jako złożonego posłańca, który pojawia się tam, gdzie rozum i nauka osiągają swoje granice, odzwierciedlając nasze najgłębsze lęki oraz zbiorową potrzebę konfrontacji z tym, co nierozwiązane.
Wystawa zorganizowana jest w tematycznych salach, które śledzą ewolucję obrazowania widmowego w historii, poruszając tematy od folkloru epoki romantyzmu po wczesną psychologię naukową i rozwój technologii. Zwiedzający są zachęcani do postrzegania ducha jako odbicia kondycji ludzkiej, emblematu wewnętrznego konfliktu i symbolu wypartej pamięci. Dzięki pracom szerokiego grona międzynarodowych artystów, wystawa wykracza poza lęk przed zjawiskami nadprzyrodzonymi, badając, jak wiara i poczucie niesamowitości nadal kształtują nasz świat, prowokując do spojrzenia poza racjonalne zrozumienie, w stronę mroczniejszych i bardziej enigmatycznych zakamarków naszej egzystencji.