Wystawa prezentowała ambitny projekt Davida Claerbouta „Olympia” – cyfrową rekonstrukcję berlińskiego Stadionu Olimpijskiego w czasie rzeczywistym, która ukazuje jego powolny rozkład na przestrzeni tysiąca lat. Dwuekranowa instalacja wideo zgłębia tematy czasu, przemijania oraz kontrastu między ludzkimi konstrukcjami ideologicznymi a ogromną skalą czasową natury.
W „Olympia” David Claerbout prezentuje cyfrową rekonstrukcję berlińskiego Stadionu Olimpijskiego, która została zaprojektowana tak, aby ulegać procesowi dezintegracji w czasie rzeczywistym przez okres tysiąca lat. Dzięki integracji aktualnych danych pogodowych oraz pozycji słońca, instalacja rejestruje subtelną, nieustanną transformację budynku, skutecznie wyrywając go z ludzkiej percepcji czasu. Dzieło stanowi refleksję nad pychą konstrukcji stadionu z czasów Trzeciej Rzeszy i jej roszczeniami do wiecznej dominacji, zestawiając tę historię ideologiczną z nieuchronnym, powolnym upadkiem wymuszonym przez biologiczną skalę czasu natury.
Jako czołowa postać współczesnej sztuki ruchomego obrazu, David Claerbout wykorzystuje tę instalację, by zaprosić widzów do głębokiej kontemplacji rzeczywistości, pamięci i trwania. Wielkoformatowa projekcja na dwóch ekranach wymaga cierpliwości, ponieważ zmiany są niemal niedostrzegalne w krótkiej perspektywie, co podkreśla obojętny upływ czasu. Poprzez te rygorystyczne ramy koncepcyjne Claerbout zaciera granicę między faktem historycznym a fikcyjną elastycznością czasową, przesuwając granice naszego doświadczania przestrzeni, architektury i medium filmu.