Wystawa analizuje powracający, specyficzny substrat w nowoczesnej sztuce hiszpańskiej, koncentrując się na dwóch pojęciach: „telluryzmie”, zgłębiającym motywy ziemi i krajobrazu, oraz „prymitywizmie”, odwołującym się do pierwotnych znaków i początków. Ekspozycja obejmuje okres od lat 20. XX wieku do końca stulecia i prezentuje ponad sześćdziesiąt prac różnych artystów, którzy dążyli do przedefiniowania hiszpańskiej tożsamości artystycznej.
Wystawa bada, w jaki sposób „telluryzm” i „prymitywizm” stały się głównymi filarami odnowy w hiszpańskiej sztuce nowoczesnej, począwszy od lat 20. XX wieku aż po późne lata stulecia. Wykraczając poza tradycyjne ramy akademickie, artyści – od przedstawicieli Szkoły z Vallecas po twórców związanych z nurtem art informel – zwrócili się ku fizycznej materii ziemi oraz antycznym, pierwotnym formom, aby zbudować świeżą tożsamość awangardową. Wystawa ukazuje, jak te tematy przeplatały się ze sobą, owocując eklektyczną mieszanką malarstwa, rzeźby, rysunku i fotografii, które kładą nacisk na materię, gest oraz organiczne znaki.
Kolekcja ponad sześćdziesięciu prac została zorganizowana wokół dwóch głównych leitmotivów, choć ich wzajemne wpływy są nieodłączne. Sekcja „telluryczna” skupia się na krajobrazie, naturze i surowej materii, podczas gdy sekcja „prymitywna” analizuje, w jaki sposób artyści czerpali inspirację z prehistorycznych miejsc, kultur rdzennych i podświadomości, by przemyśleć na nowo ekspresję artystyczną. Razem prace te tworzą ewoluującą narrację hiszpańskiej kreatywności, głęboko zakorzenioną we wnętrzu Ziemi i historii ludzkiej ekspresji, ukazując silną, ziemistą estetykę, która do dziś wywiera duży wpływ.