Lapidarium Narodowego Muzeum, Praga

Lapidarium w Pradze to największa stała wystawa poświęcona historycznym rzeźbom kamiennym, nagrobkom i fragmentom architektonicznym pochodzącym z Czech, ze znaczną częścią z samego Pragi. Znajduje się tam cenne kamienne dzieła sztuki datowane od XI do początku XX wieku.

František Palacký, wczesny zwolennik Muzeum Narodowego, opowiadał się za gromadzeniem kamiennych zabytków i artefaktów w 1839 roku. Ta inicjatywa położyła podwaliny pod ostateczne utworzenie Lapidarium.

Poprzednik Lapidarium, znany jako Wystawa Pomników Starej Architektury oraz Wystawa Architektury i Inżynierii, odbył się w Výstaviště Praha w 1898 roku. Budynek na tę wystawę został zaprojektowany przez architekta Antonína Wiehla na targi światowe w 1891 roku.

Lapidarium oficjalnie otworzył swoje drzwi dla publiczności ze swoją pierwszą wystawą stałą w 1905 roku. Był to znaczący krok w kierunku ochrony i prezentacji sztuki kamieniarskiej.

Muzeum było zamknięte w latach 1914-1932 z powodu skutków I wojny światowej. Ten długi okres zamknięcia znacząco wpłynął na jego działalność.

Lapidarium został ponownie zamknięty w latach 1939-1954, tym razem z powodu II wojny światowej. Okres ten podkreśla wpływ wielkich globalnych konfliktów na instytucje kultury.

Muzeum przeszło gruntowny okres renowacji i przebudowy w latach 1967–1993. To wielkie przedsięwzięcie miało na celu zachowanie i modernizację przestrzeni wystawienniczych.

Lapidarium przechowuje romańskie fragmenty z krypty Katedry św. Wita, pochodzące z końca XI wieku, prezentując jedne z najstarszych artefaktów w swojej kolekcji.

Kolekcja zawiera romańskie kafle piecowe zdobione płaskorzeźbami różnych postaci, takich jak lwy, gryfy, sfinksy i cesarz Neron, pochodzące z bazyliki na Pradze-Vyšehradzie.

Niemal 900 fragmentów, w tym osiem nagrobków z wyrytymi postaciami opatów oraz różne elementy architektoniczne z XI-XIII wieku, pozyskano z wykopalisk archeologicznych benedyktyńskiego opactwa Ostrov (Insula).

Lapidarium mieści sześć oryginalnych gotyckich posągów z Wieży Mostu Karola, w tym wizerunki cesarza Karola IV, króla Wacława IV i świętych patronów.

Fontanna Krocin, wyrzeźbiona z różowego marmuru i pochodząca ze Rynku Staromiejskiego, została przeniesiona do muzeum w latach 1911-1914.

Fragmenty Matki Boskiej Niepokalanej z czterema archaniołami walczącymi ze smokami, stworzone pierwotnie przez Johanna Georga Bendla w 1650 roku na Rynek Staromiejski, znajdują się w muzeum. Zostały zniszczone przez anarchistów w 1918 roku.

Sala Mostu Karola prezentuje siedem oryginalnych barokowych grup rzeźbiarskich, w tym znane dzieła Matthiasa Bernarda Brauna i Ferdinanda Maxmiliana Brokoffa, takie jak 'Ekstaza Świętej Ludgardy' i 'Apoteoza Świętego Ignacego Loyoli'.

Muzeum prezentuje pierwszy posąg czeskiego świętego patrona, Wacława, stworzony przez Johanna Georga Bendla w 1680 roku dla Placu Wacława. Inny posąg św. Wacława przedstawia świętego zbierającego winogrona.

Figury alegoryczne z ogrodu pałacu letniego America, zaprojektowane przez Kiliana Ignaca Dienzenhofera, reprezentują styl rokokowy w kolekcji Lapidarium.

Sala Cesarzy Habsburgów zawiera posągi konne Franciszka I i stojące figury Franciszka Józefa I, pierwotnie odlane z brązu na potrzeby przestrzeni publicznych, a po I wojnie światowej przeniesione do Lapidarium.

Marmurowe popiersia Franciszka Józefa I i cesarzowej Elżbiety, wyrzeźbione przez Antonína Pavla Wagnera w 1891 roku, pierwotnie przeznaczone były do Panteonu Muzeum Narodowego, a po jego przebudowie w 2019 roku wróciły na swoje miejsce.

W 1995 roku Lapidarium zostało uznane za jedną z dziesięciu najpiękniejszych wystaw muzealnych w Europie, podkreślając jego znaczący wkład w prezentację kulturalną.