Pałac Lobkoviców w Pradze: Kolekcje i Historia Rodu Lobkoviców

Pałac został zbudowany w drugiej połowie XVI wieku przez czeskiego szlachcica Jaroslava z Pernštejnu, a ukończył go jego brat, Vratislav z Pernštejnu, który pełnił funkcję kanclerza Królestwa Czeskiego.

Jaroslav z Pernštejna, czeski szlachcic, jest uznawany za fundatora Pałacu Lobkoviców, którego budowa rozpoczęła się za jego życia w drugiej połowie XVI wieku.

Vratysław z Pernštejna, brat Jaroslava, nadzorował ukończenie Pałacu Lobkoviców w drugiej połowie XVI wieku. Pełnił również funkcję kanclerza Królestwa Czeskiego.

Pałac stał się częścią rodziny Lobkowiczów dzięki małżeństwu Polyxeny ze Zdenkiem Vojtěchem, pierwszym księciem Lobkowicz. Był to znaczący zwrot w historii własności i roli pałacu.

Po drugiej defenestracji praskiej w 1618 roku, ocaleni protestanccy rebelianci schronili się w Pałacu Lobkovic, gdzie zostali objęci ochroną przez Polyksenę, co wskazuje na udział pałacu w ważnych wydarzeniach politycznych.

Po bitwie na Białej Górze w 1620 roku, wpływ katolickiej rodziny Lobkoviców wzrósł, co sprawiło, że Pałac Lobkoviców zaczął pełnić bardziej formalną, cesarską rolę jako praska rezydencja rodziny do celów politycznych i ceremonialnych.

Po wojnie trzydziestoletniej Václav Eusebius, 2. książę Lobkowicz, odpowiadał za znaczące barokowe zmiany w pałacu, w tym bogato zdobione salony i przeprojektowanie go w stylu włoskim.

Za czasów Václava Eusebiusza, 2. księcia Lobkowicz, pałac przeszedł znaczącą przebudowę w stylu włoskim, co jest widoczne do dziś w freskach i motywach dekoracyjnych Sali Cesarskiej, a także w Sali Koncertowej i Sali Balkonowej.

W XVIII wieku Joseph František Maximilian, 7. książę Lobkowicz, zlecił przebudowę zewnętrzną pałacu, w tym dodanie panoramicznych balkonów, w ramach przygotowań do koronacji cesarza Leopolda II na króla Czech w 1791 roku.

Około 1811 roku, podczas wojny z Napoleonem, Pałac Lobkoviców służył jako szpital dla rannych żołnierzy.

Własność rodziny Lobkowicz, w tym Pałac, została skonfiskowana na 63 lata, od 1939 do 2002 roku, przez reżimy nazistowskie, a następnie komunistyczne.

W 1939 roku, po okupacji Czechosłowacji, siły nazistowskie skonfiskowały Pałac Lobkoviców, wraz ze wszystkimi innymi posiadłościami rodzinnymi.

Po krótkim przywróceniu w 1945 roku Pałac został ponownie zajęty przez komunistyczny rząd po ich przejęciu władzy w 1948 roku.

Po I wojnie światowej Maksymilian Lobkowicz udostępnił pomieszczenia czechosłowackiemu rządowi pod przewodnictwem Tomasza G. Masaryka, demonstrując poparcie dla nowej republiki.

W okresie rządów komunistycznych, od 1948 do 1989 roku, Pałac Lobkowicza pełnił różne funkcje, w tym biura państwowe i muzeum historii Czech.

Po Aksamitnej Rewolucji i dwunastoletnim procesie restytucyjnym Pałac Lobkoviców został zwrócony rodzinie Lobkoviców w 2002 roku.

Po czteroletniej renowacji i remoncie Pałac Lobkovic został po raz pierwszy otwarty dla publiczności 2 kwietnia 2007 roku jako Muzeum Pałacu Lobkovic.

W 1907 roku Max Dvořák stworzył pierwszy kompletny katalog zbiorów Lobkowiczów, odzwierciedlający ponad siedem wieków środkowoeuropejskiego życia kulturalnego, społecznego, politycznego i gospodarczego.

W wyniku wprowadzenia w życie przepisów o restytucji na początku lat 90. rodzina Lobkowiczów odzyskała większość swojej bogatej kolekcji sztuki, udostępniając ją publicznie po raz pierwszy.

Kolekcje Lobkowicz prezentują trzy wysoko cenione dzieła sztuki: „Żniwa” (1565) Pietera Brueghela Starszego oraz dwa panoramiczne widoki Londynu autorstwa Canaletta.

Kolekcje Lobkowicz obejmują obiekty sztuki dekoracyjnej i sakralnej z okresu od XIII do XX wieku, z zachowanymi artefaktami, takimi jak krzyż relikwiarzowy z XII wieku i głowa relikwiarzowa z XIV wieku.

Popiersie Jezeri, złoty relikwiarz w kształcie głowy świętej datowany na około 1300 rok, pierwotnie znaleziony w kufrze rekwizytów teatralnych, jest teraz prezentowany w Muzeum Pałacu Lobkovicza.

Późnorenesansowa i wczesnobarokowa ceramika z Deruty we Włoszech, zawierająca herb rodziny Pernštejn, została zamówiona w 1551 roku i jest uważana za jedną z najwcześniejszych włoskich ceramik sprowadzonych do Czech.

Wenzel Ferdinand, hrabia Lobkowicz, zlecił wykonanie największej zachowanej do dziś porcelany z Delft, składającej się ze 150 elementów, z których wybór jest prezentowany w Muzeum Pałacowym Lobkowicz.

XVIII- i XIX-wieczne przykłady porcelany miśnieńskiej są rozpowszechnione w kolekcjach, odzwierciedlając bliskość fabryki do posiadłości i zamków Lobkowiczów.

Archiwum Muzyczne Kolekcji Lobkoviców, pierwotnie mieszczące się w Zamku Roudnice, zawiera ponad 5000 przedmiotów i zostało w całości zwrócone rodzinie w 1998 roku.

Archiwum Muzyki przechowuje uważaną za największą na świecie prywatną kolekcję muzyki barokowej na instrumenty strunowe szarpane, z obszerną reprezentacją francuskich kompozytorów.

Archiwum Muzyczne zawiera dzieła z końca XVIII i początku XIX wieku takich kompozytorów jak Beethoven, w tym jego III (Eroica), IV i V symfonię.

Joseph Franz Maximilian, 7. książę Lobkowicz, był ważnym mecenasem Beethovena, któremu zadedykował kilka symfonii, zapewniając wsparcie finansowe, które pozwoliło Beethovenowi na swobodę twórczą.

Kolekcje obejmują instrumenty muzyczne z orkiestr domowych, takie jak lutnie z XVI i XVII wieku, skrzypce, wiolonczele oraz rzadki komplet sześciu srebrnych trąbek wykonanych w Wiedniu w 1716 roku.

Dwa pokoje zbrojowni w Pałacu Lobkovic prezentują broń palną, głównie strzelby i pistolety wyprodukowane lokalnie w latach 1650-1750 przez rzemieślników z Pragi i Roudnic, odzwierciedlając patronat rodziny.

Kolekcja zawiera grupę identycznych karabinów skałkowych wyprodukowanych dla Milicji Lobkoviców w XVIII wieku, co stanowi jedną z największych tego typu kolekcji.

Pałac gościł wystawę „Ilustrowana geografia i historia Czech” autorstwa bawarskiego kartografa Mauritiusa Vogta, która trwała do 31 maja 2015 roku.

Pałac Lobkoviców jest wyjątkowy w obrębie kompleksu Zamku na Hradczanach, jako jedyny budynek będący własnością prywatną.

Pałac Lobkovic jest siedzibą kolekcji i muzeum Lobkowiczów, gdzie prezentowany jest wybór dzieł z obszernego zbioru rodzinnych posiadłości.