Ogrodzińce Pałacu Walensteina, Praga

Albrecht von Wallenstein zlecił budowę barokowego pałacu, której rozpoczęcie nastąpiło w 1623 roku, a zakończenie w 1630 roku. W jego projektowaniu i budowie uczestniczyli włoscy architekci i rzemieślnicy, w tym Andrea Spezza i Niccolo Sebregondi.

Albrecht von Wallenstein, cesarski generalissimus podczas wojny trzydziestoletniej, zlecił budowę pałacu jako swojej rezydencji. Podróżował po Włoszech i do jego budowy i dekoracji zatrudnił włoskich architektów i rzemieślników.

Pałac został zbudowany z monumentalnym zamysłem, mającym na celu rywalizację z Zamkiem na Hradczanach. Jego projekt obejmuje cztery dziedzińce, rozległe ogrody, stajnie i Szkołę Jazdy Konnej, odzwierciedlając barokowy styl architektoniczny.

Do budowy pałacu wykorzystano włoskich architektów i rzemieślników. W ogrodzie znajduje się ptaszarnia, grota i fontanna autorstwa Adriana de Vriesa, a sala terrena wzorowana jest na portyku kościoła z Livorno.

Andrea Spezza jest uważany za prawdopodobnego głównego architekta pałacu, a w 1628 roku zastąpił go Niccolo Sebregondi. Ich praca ukształtowała strukturę i projekt pałacu.

Baccio del Bianco, florencki artysta, ukończył fresk na sklepieniu w Sali Głównej oraz elementy dekoracyjne w Korytarzu Mitologicznym i Kaplicy św. Wacława, znacząco przyczyniając się do artystycznego wystroju wnętrz pałacu.

Po zabójstwie Albrechta von Wallensteina w 1634 roku jego wdowa sprzedała pałac jego siostrzeńcowi. Pozostał on w posiadaniu rodziny Wallensteinów przez ponad trzy stulecia, aż do 1945 roku.

Po zakończeniu II wojny światowej pałac przeszedł na własność państwa czechosłowackiego. Następnie został odnowiony do użytku jako biura rządowe.

Po tym, jak pałac stał się własnością państwa w 1945 roku, przeszedł renowacje, aby przystosować go do wykorzystania jako biura rządowe.

Obecnie główny budynek pałacowy zajmuje Senat Republiki Czeskiej, wykorzystując jego historyczną strukturę do celów rządowych.

Część pałacowego kompleksu znana jako Maneż służy jako oddział Narodowej Galerii w Pradze, prezentując sztukę w historycznym otoczeniu.

Znaczący projekt renowacji głównego budynku Pałacu Waldsteina rozpoczął się w połowie 1999 roku, mający na celu zachowanie i wzmocnienie jego historycznych i artystycznych cech.

Pałac Waldsteina został uznany Narodowym Pomnikiem Kultury Republiki Czeskiej 15 października 1992 roku, doceniając jego znaczącą wartość historyczną i kulturową.

Zespół pałacowy obejmuje zabytkowe ogrody z wolierą, grotą i fontanną Adriana de Vries. Ogrody te zostały zrekonstruowane po okresach zaniedbania.

Monumentalna sala terrena służyła jako pawilon ogrodowy, w którym Wallenstein jadał posiłki, z widokiem na fontannę i rzędy brązowych posągów, godna uwagi ze względu na bogatą dekorację stiukową.

Korytarz Mityczny ozdobiony jest freskami Baccia del Bianco, przedstawiającymi motywy planetarne i emblematy zodiaku, inspirowanymi „Metamorfozami” Owidiusza.

Kaplica pałacowa, zbudowana w 1630 roku, jest uważana za pierwszy barokowy zabytek tego typu w Pradze i oznacza początek epoki baroku na ziemiach czeskich.

Budowa kaplicy pałacowej w 1630 roku przez Arnošta Jana Heidelbergra jest uznawana za pierwszy barokowy zabytek w Pradze, zapowiadający epokę baroku w Czechach.

Znaczna część oryginalnych mebli pałacowych została zrabowana, zwłaszcza przez armię szwedzką w 1648 roku i armię francuską w 1742 roku, co wpłynęło na zachowanie jego pierwotnego wnętrza.

Po latach zaniedbania po II wojnie światowej ogrody pałacowe przeszły rekonstrukcję w celu przywrócenia ich historycznych cech.

Charakterystyczną cechą architektoniczną jest system korytarzy łączących wszystkie części pałacu, umożliwiający przemieszczanie się z głównej Sali Audiencyjnej do prywatnych gabinetów, ogrodów i stajni bez opuszczania budynków.

Albrecht von Wallenstein został zamordowany w Chełmie (Eger) w 1634 roku, zaledwie rok po tym, jak wprowadził się do zbudowanego przez siebie pałacu.