Wystawa obejmująca trzy wieki czeskiej i czechosłowackiej porcelany, ukazująca jej artystyczną ewolucję i typowe formy na przestrzeni różnych epok. Podkreśla zmiany kształtu i wzornictwa zarówno porcelany stołowej, jak i dekoracyjnej, w odpowiedzi na zmieniające się mody stylistyczne i zapotrzebowanie przemysłu.
Chociaż czeska porcelana pojawiła się, gdy europejskie ośrodki porcelanowe miały już za sobą szczyty rokoka i klasycyzmu, szybko rozwinęła swój własny, odrębny charakter. Początkowo czerpiąc z zagranicznych form, do 1820 roku czeska porcelana osiągnęła wybitną jakość rzemieślniczą, dorównując najlepszym europejskim ofertom i rozwijając własne interpretacje stylów Biedermeier i neorokokowego.
Od swoich początków w okolicach Karlowych Warów, przemysł ten szybko się zdywersyfikował, obsługując zarówno rynki luksusowe, jak i odbiorców codziennych. Porcelana stała się kluczowym eksportem dla powstającej Republiki Czechosłowackiej, zdobywając międzynarodowe uznanie w latach dwudziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Niniejsza wystawa zagłębia się w tę trzywiekową podróż przez pryzmat artystycznej ewolucji i typowych form, analizując transformacje kształtu i wzornictwa w naczyniach stołowych i przedmiotach dekoracyjnych. Podkreśla zdolność fabryk porcelany do adaptacji do współczesnych trendów, dążenie do oryginalnych wzorów oraz kluczową rolę projektantów w historycznej i współczesnej produkcji masowej, akcentując kluczową relację między projektantami a postępującymi producentami.