Ta wystawa prezentuje całokształt twórczości Jitki Svobodovej, koncentrując się na jej eksploracji rysunku, obiektów i istoty formy. Podkreśla jej najnowsze cykle, takie jak „Zasłony”, „Stoły” i „Mieszkanie”, ukazując jej nieustanne rozważania nad związkiem między szczegółem a całością oraz grą między dwu- i trójwymiarowością.
Wystawa „Jitka Svobodová: Na zdi a v prostoru” zgłębia znaczący dorobek artystyczny, charakteryzujący się rysunkiem, obiektami, wrażliwością i koncentracją. Od lat 70. XX wieku Svobodová skupia się na rysunku, używając go do badania procesów tworzenia i uczenia się poprzez prace dwu- i trójwymiarowe. Jej podejście zaczyna się od skoncentrowanej obserwacji, mającej na celu uchwycenie istoty obiektów, a nie tylko odzwierciedlenie rzeczywistości. Wystawa obejmuje cykle takie jak „Zasłony”, inspirowane światłem i ruchem, oraz „Stoły”, gdzie podstawowe kształty są budowane w dwóch wymiarach. Nowym elementem jest połączenie rysunków trójwymiarowych i dwuwymiarowych, szczególnie w cyklu „Mieszkanie” (2014) z wykorzystaniem drutu giętego, oraz „Krzesło” (2017) z włączeniem nici i szpilek. Wystawa porusza również jej powrót do natury w pracach „Drzewa” (2015) i „Drzewa i chmury” (2015), stanowiących syntezę jej zainteresowań tematycznych i formalnych. Kuratorka Helena Musilová podkreśla minimalistyczny, a zarazem dynamicznie naładowany gest rysunkowy Svobodovej, który mimo swej powściągliwości posiada silną dynamikę wewnętrzną. Jej prace przestrzenne, czyli „rysunki przestrzenne”, z drutu, podkreślają związek między obiektem a otaczającą go przestrzenią, zachowując bezpośrednie powiązanie z tematem.
Początkowo malarka abstrakcyjnych pejzaży, Jitka Svobodová po 1972 roku skupiła się na przedstawianiu obiektów. Jednakże ostatnie lata przyniosły jej powrót do natury, tworząc piękną syntezę jej eksploracji tematycznych i formalnych. Wystawa w Muzeum Kampa ma na celu podsumowanie tych ważnych podejść i wskazanie podstaw dla przyszłych rozwoju. Prezentowane prace podkreślają jej konsekwentne zaangażowanie w grę między szczegółem a całością, materializację i znikanie formy oraz dialog między dwu- i trójwymiarowością, wszystko to przedstawione spokojnym, powściągliwym, a zarazem dynamicznie naładowanym gestem rysunkowym.