Wystawa w Muzeum Kampa celebruje małżeństwo artystów Jaroslavę Kurandovą i Zdenka Rybkę, podkreślając ich równoległe ścieżki artystyczne. Ekspozycja koncentruje się na ich przejściu ku abstrakcji geometrycznej w latach 60. XX wieku oraz na ich wkładzie w Klub konkretistów, badając ich indywidualne techniki i wpływ wydarzeń historycznych na ich kariery.
Muzeum Kampa prezentuje głębokie dziedzictwo artystyczne Jaroslavy Kurandovej (1936–2024) i Zdenka Rybki (ur. 1938), pary małżeńskiej, której losy i sztuka były splecione przez przeznaczenie i ukształtowane przez prądy historyczne. Poznali się i studiowali na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, a ich wczesne kariery w latach 60. XX wieku oznaczały odejście od akademickiego malarstwa figuratywnego w kierunku geometrycznej precyzji i żywego spektrum kolorów, co uczyniło ich kluczowymi członkami Klubu konkretistów. Kurandová rozszerzyła swoją twórczość w przestrzeni trójwymiarowej, używając gładkiego, lakierowanego na nitro twardego włókna i pleksi, podczas gdy Rybka był pionierem elektrografii, tworząc obrazy o unikalnym efekcie halo, który nadawał im mistyczny wymiar.
Po inwazji w 1968 roku oboje artyści wycofali się z publicznego życia artystycznego, aby skupić się na nauczaniu. Powrócili do swoich praktyk twórczych pod koniec lat 80. z odnowioną energią. Rybka wprowadził swój kierunek Vântîl, charakteryzujący się absurdem i bezczelnością, obok powrotu do ekspresyjnego malarstwa figuratywnego, opartego na ramach geometrycznych. Późniejsze prace Kurandovej, charakteryzujące się smukłymi pasmami na płótnie, przekazywały poczucie ruchu i energii, często nasycone zaangażowaniem obywatelskim w kwestie polityczne lub środowiskowe. Niniejsza wystawa ma na celu przywrócenie ich znaczącego wkładu w historię sztuki, uznając, w jaki sposób wydarzenia historyczne mogły zmienić ich trajektorie, takie jak potencjalne nauczanie Rybki w Kalifornii czy Kurandovej kontynuacja etycznej ciągłości edukacji artystycznej.