Wystawa "fragilités" w Galerii Rudolfinum: Sztuka eksplorująca siłę we współzależności

Wystawa „fragilités” eksploruje koncepcję kruchości jako źródła siły i sprawczości, kwestionując jej tradycyjne znaczenie słabości. Prezentuje prace wielu pokoleń artystów, którzy mierzą się ze złożonością ludzkich i ekologicznych warunków, współzależnościami i zmienną naturą ciał.

Kruchość stała się kluczową koncepcją do ponownego zbadania zarówno ludzkich, jak i ekologicznych stanów, a wystawa „fragilités” bada troski, wizje i wrażliwość artystów głęboko zaangażowanych w ten temat. Wykraczając poza tradycyjne pojmowanie kruchości jako zwykłej słabości lub pasywności, wystawa uznaje ją za siłę i sprawczość, która sprzyja podtrzymywaniu współzależności. Wystawa gromadzi kilka pokoleń artystów, zaczynając od głębokiej eksploracji powiązań w twórczości Louise Bourgeois, Marii Bartuszovej, Gety Brătescu i Aliny Szapocznikow. Ich zmysłowe i refleksyjne podejście do transformacyjnej kruchości proponuje alternatywy dla konwencjonalnego postrzegania ludzkiego ciała jako w pełni zintegrowanej jednostki, zacierając granice między całością a fragmentacją, zmysłowością a odrzuceniem, męskością a kobiecością poprzez organiczną płynność. Ich innowacyjna twórczość objęła to, co można nazwać „écologie du sensible”, głębokie intuicyjne zwrócenie uwagi i reakcję na nasze środowisko. Duch tych pionierów rezonuje ze współczesnymi artystami, z których wielu prezentowanych jest w Czechach po raz pierwszy. Ich zaangażowanie w kruchość bezpośrednio odnosi się do naszej obecnej chwili, zwłaszcza do zwiększonej świadomości współzależności ciała ze zmieniającą się równowagą natury. Artyści tacy jak Francis Alÿs, Bianca Bondi, Edith Dekyndt, Susanna Fritscher, Kapwani Kiwanga, Anri Sala i Vivian Suter badają kruchą koegzystencję ludzi i otaczającego ich świata, podkreślając potrzebę poszukiwania powiązań i wspólnych cech między ludzkimi i nie-ludzkimi działaniami. Poprzez pracę z obiektami, procesami i ekosystemami wyobrażają sobie nowe, złożone relacje z naszym środowiskiem, sugerując nowe sposoby współistnienia. Ponadto artyści tacy jak Michael Armitage, William Kentridge, Dominik Lang, Barthélemy Toguo, Luboš Plný i Anna Zemánková ukazują niestabilność ludzkiej natury poprzez transfigurację i metamorfozę, rozważając ciało jako kruche, niedokończone, przejściowe i współzależne naczynie. Zrozumienie, że wszystkie żywe istoty polegają na swoim środowisku i na sobie nawzajem, zostało wzmocnione przez obecne kryzysy. Ta wystawa odwołuje się do kruchości jako soczewki i języka, twierdząc, że ani wrażliwość, ani siła nie pojawiają się w oczekiwanych postaciach, a kruche połączenia między ciałami a ziemią stanowią głęboką siłę.

Wstęp jest dobrowolny. Ostatnie wejście na wystawę jest możliwe na 30 minut przed zamknięciem.