Wystawa zbiorowa, inspirowana książką Nadima Sammana „Poetyka szyfrowania: Sztuka i Technocen”, eksploruje koncepcję „szyfrowania” i jego implikacje w erze cyfrowej. Analizuje motywy ukrycia, czarnych skrzynek i czarnych dziur we współczesnej technologii oraz ich odzwierciedlenie w sztuce.
Wystawa zbiorowa „Poetyka Szyfrowania” bazuje na najnowszej książce Nadima Sammana i bada kluczowe znaczenie „szyfrowania”, które odnosi się do pewnego rodzaju „ukrycia”. Mapuje wyobrażony krajobraz wypełniony „czarnymi plamami”, „czarnymi skrzynkami” i „czarnymi dziurami”, podkreślając, w jaki sposób nowoczesne technologie pochłaniają swoich użytkowników, działają w ukryciu i zniekształcają czasoprzestrzeń kulturową. Wystawa jest podzielona na trzy części, z których każda oferuje wyobrażony model pozycji ludzkości w tym świecie cyfrowych tajemnic i ukrytych mechanizmów. Pierwsza część, „Czarna Plama”, odzwierciedla stany bycia zamkniętym, uwięzionym lub pogrzebanym w technologicznym grobie. Sekcja „Czarna Skrzynka” bada, w jaki sposób artyści przedstawiają niedostępność wewnętrznych mechanizmów wszechobecnych produktów konsumenckich i przemysłowych dla naszego intelektu. Wreszcie, część „Czarna Dziura” zajmuje się tym, jak supergęste archiwa cyfrowe i procesy obliczeniowe zacierają granice między wnętrzem a zewnętrzem, przed i po, a także między sensem a nonsensem. Poprzez tę ukrytą przestrzeń wykluczenia, ukrywania, tajemnicy, poszukiwań i spekulacji na temat technologicznych wnętrz wyłania się emergentna „poetyka szyfrowania”.
Wystawa prezentuje prace podejmujące te tematy, skłaniające do refleksji nad naszą relacją z coraz bardziej złożonymi i nieprzejrzystymi systemami technologicznymi. Towarzysząca publikacja, „Poetika kódování: Umění v technocénu”, autorstwa Nadima Sammana, dalej rozwija te koncepcje.