Wystawa przybliża historię kartografowania Islandii przez władze duńskie od końca XVIII wieku aż do 1944 roku. Zwiedzający mogą zobaczyć kolekcję map wybrzeża, szkiców topograficznych oraz wczesnych fotografii dokumentujących żmudny proces pomiarów wyspy.
Wystawa ta pozwala przyjrzeć się ogromnemu, długofalowemu projektowi kartograficznemu, który zdefiniował topografię Islandii. Rozpoczynając od pomiarów wybrzeża pod koniec XVIII wieku, a kończąc na ambitnych pracach z początku XX wieku, ekspozycja prezentuje naukowe i artystyczne wyzwania, które towarzyszyły określaniu geografii wyspy. Projekt realizowany był głównie przez wydział topograficzny armii duńskiej oraz Duński Instytut Geodezyjny, których zespoły musiały mierzyć się z trudnym terenem, wyznaczając współrzędne i dokumentując osady. Wśród eksponatów znajdują się oryginalne mapy, rysunki robocze gospodarstw oraz zdjęcia stereoskopowe, podkreślające skrupulatny charakter tych prac. Gotowe produkty, znane jako mapy sztabowe (General Staff Maps), cenione są nie tylko za swoją precyzję, ale także za walory estetyczne. Mapy te pozostają jednymi z najważniejszych przedstawień islandzkiego krajobrazu, stanowiąc trwały zapis projektu zakończonego w 1944 roku – w roku, w którym Islandia proklamowała republikę.