Musikverein Wiedeń: Odkryj tę Kultową Salę Koncertową

Podczas budowy wiedeńskiej Ringstrasse w 1863 roku cesarz Franciszek Józef I Austriacki przekazał Towarzystwu Przyjaciół Muzyki w Wiedniu kawałek ziemi pod budowę nowej sali koncertowej.

Sala koncertowa została zaprojektowana przez urodzonego w Danii architekta Theophila Hansena w stylu neoklasycystycznym, czerpiąc inspirację ze starożytnych greckich świątyń. Projekt obejmował zarówno główną salę koncertową, jak i mniejszą salę kameralną.

Musikverein, zaprojektowany przez Theophila Hansena, został zainaugurowany 6 stycznia 1870 roku. Od momentu otwarcia jest siedzibą Wiedeńskiej Orkiestry Filharmonicznej.

Akustyka „Großer Saal” (Wielkiej Sali) budynku jest powszechnie uznawana za jedną z najlepszych, przyciągając porównania do innych znanych sal koncertowych, takich jak Konzerthaus w Berlinie i Concertgebouw w Amsterdamie.

Przemysłowiec i polityk Nikolaus Dumba, pochodzenia grecko-albańskiego aromuńskiego, był głównym darczyńcą Musikverein. Ulica w pobliżu obiektu została nazwana na jego cześć przez austriacki rząd.

Simon Sinas, również pochodzenia arumuńskiego, był kolejnym znaczącym darczyńcą Musikverein.

Wielka Sala, znana również jako Złota Sala, ma konstrukcję typu 'pudełko od butów' o wymiarach 49 m długości, 19 m szerokości i 18 m wysokości. Jej wymiary i grube tynkowane ściany przyczyniają się do jej znakomitej akustyki.

Wielka Sala pierwotnie mieściła zabytkowe organy piszczałkowe zbudowane przez Friedricha Ladegasta. Anton Bruckner dał pierwszy recital organowy w 1872 roku.

Złota Sala Musikverein była miejscem niesławnego „Koncertu skandalicznego”, który odbył się w 1913 roku.

Musikverein to tradycyjne miejsce dorocznego Wiedeńskiego Koncertu Noworocznego, światowej sławy wydarzenia muzycznego.

Druga co do wielkości sala, pierwotnie znana jako 'Kleine Muskivereinssaal' do 1937 roku, została przemianowana na Brahmssaal na cześć niemieckiego kompozytora Johannesa Brahmsa. Jest chwalona za swoją kameralną wielkość.

W 2004 roku zakończono podziemną rozbudowę zaprojektowaną przez architektów Wilhelma Holzbauera i Dietera Irresbergera, dodając cztery nowe sale muzyczne pod Złotą Salą.

Magna Auditorium, czyli Szklana Sala, jest największą z czterech nowych podziemnych obiektów. Jego projekt, z ruchomymi szklanymi panelami pokrytymi złotymi liśćmi, ma na celu odtworzenie warunków akustycznych Złotej Sali, gdy jest ona pełna.

Metallener Saal, czyli Sala Metalowa, to mniejsza sala wykorzystywana głównie do warsztatów i muzyki eksperymentalnej. Jej ściany pokryte są perforowanymi panelami metalowymi, aby stworzyć odpowiednią atmosferę dla zespołów perkusyjnych.

Hölzerner Saal, czyli Drewniana Sala, jest wykorzystywany na mniejsze wydarzenia, przyjęcia, wykłady i konferencje prasowe. Dzięki elastycznym drzwiom przesuwnym może również służyć jako przedłużenie holu.

Audytorium Horst Haschek, czyli Kamienna Sala, łączy historyczne elementy z nowoczesną architekturą. Jego wystrój obejmuje zabytkowe instrumenty muzyczne i kamienne powierzchnie, co czyni go odpowiednim miejscem na prezentacje i bankiety.