Kolekcja prezentuje zegary podróżne z XVIII i początku XIX wieku, ukazując wyzwania związane z utrzymaniem dokładności czasu podczas podróży powozem. Opisuje, jak te zegary, często duże i solidne, były projektowane, aby wytrzymać trudne podróże i posiadają mechanizmy do sygnalizacji godziny.
Kolekcja „Reiseuhren” (Zegary Podróżne) skupia się na urządzeniach do pomiaru czasu zaprojektowanych z myślą o rygorach podróży XVIII-wiecznych, zwłaszcza powozami. Współczesne relacje opisują podróże jako często niewygodne, z przewracającymi się wozami i wyboistymi drogami, co stanowiło znaczące wyzwanie dla zegarów przewożonych przez podróżnych. Te czasomierze, przypominające duże zegarki kieszonkowe, były zazwyczaj dobrze zabezpieczone i albo wisiały w powozie, albo były przechowywane w torbach. Godną uwagi cechą jest sznurek; pociągnięcie go uruchamiało mechanizm gongu, informując podróżnych o upływie godziny, nawet gdy tarcza zegara nie była widoczna. Kolekcja zawiera przykłady od różnych wytwórców i z różnych regionów, takich jak Benjamin Ward w Londynie, Johan Sidle i Johan Jacob Heckhel w Wiedniu, a także inni z Anglii, Niemiec i Francji, datowane od około 1750 do 1820 roku, ilustrując rzemiosło i inżynierię wymaganą do niezawodnego pomiaru czasu w ruchu.