Wystawa poświęcona historii wiedeńskiego zaopatrzenia w wodę, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju sieci wodociągowych od czasów rzymskich po powstanie systemów wysokociśnieniowych. Podkreśla znaczenie czystej wody, ewolucję infrastruktury wodnej oraz artystyczny design publicznych fontann.
Wystawa 'Zaopatrzenie w wodę w Dzielnicy Wewnętrznej' zgłębia długą i kluczową historię dostarczania czystej wody do Wiednia. Przedstawia metody gospodarowania wodą w mieście od najwcześniejszych rzymskich akweduktów z I wieku n.e., poprzez okresy polegania na zasobach rzecznych i wód podziemnych. Narracja podkreśla konieczność budowy nowych linii wodnych od XVI wieku, napędzaną wzrostem liczby ludności i obawami o zdrowie publiczne, takimi jak pożary i epidemie. Istotne osiągnięcia obejmują instalację znaczącego wodociągu z Ottakring w połowie XVIII wieku oraz wprowadzenie filtrowanej wody z Dunaju za pomocą napędu parowego w 1841 roku. Wystawa podkreśla, że zadowalające zaopatrzenie w wodę, które trwa do dziś, zostało ostatecznie osiągnięte dzięki budowie wysokociśnieniowych rurociągów wodnych w latach 1873–1910.
Poza infrastrukturą, wystawa porusza również temat fontann, które od średniowiecza pełniły rolę artystycznych punktów dostępu do wody, zarówno w przestrzeniach publicznych, jak i prywatnych domach. Zbadano również kluczowy aspekt zarządzania ściekami i sanitacji, śledząc jego historię od wczesnośredniowiecznych systemów odprowadzania ścieków do otwartych cieków wodnych, po bardziej zorganizowane wysiłki kanalizacyjne. Chociaż miasto w obrębie bastionów było w dużej mierze skanalizowane do 1753 roku, postęp na przedmieściach był wolniejszy, co podkreśla trwałe wyzwania i innowacje w zakresie higieny miejskiej.