Niniejszy wpis szczegółowo opisuje powstanie Federalnego Prawa Konstytucyjnego Austrii w 1920 roku, dokumentu założycielskiego republiki demokratycznej. Bada kompromisy zawarte między partiami politycznymi, szczególnie dotyczące federalizmu, oraz role kluczowych postaci, takich jak Karl Renner i Hans Kelsen, w jego opracowaniu.
Federalne Prawo Konstytucyjne, uchwalone 1 października 1920 roku, ustanowiło Austrię jako państwo federalne, a jego podstawowe zasady głosiły: „Austria jest republiką demokratyczną. Jej prawo wywodzi się od ludu”. Prawo to było kluczowym krokiem w definiowaniu struktury nowego państwa, adresując fundamentalne nieporozumienia między głównymi siłami politycznymi, zwłaszcza w kwestii centralizmu kontra federalizmu. Proces tworzenia prawa obejmował szeroko zakrojone negocjacje i wkład różnych postaci politycznych i ekspertów prawnych, w szczególności profesora prawa państwowego Hansa Kelsena, który został zaangażowany przez kanclerza Karla Rennera. Tekst podkreśla pilną potrzebę takiej konstytucji, pod wpływem postanowień Traktatu z Saint-Germain i pragnienia zapobieżenia separatyzmowi. Mimo że niektóre frakcje polityczne preferowały silniejszą władzę centralną, nieco bardziej centralistyczna wizja Socjaldemokratów ostatecznie zyskała większe poparcie dzięki wysiłkom polityka Chrześcijańskiej Socjalnej partii, Ignaza Seipela, mającym na celu złagodzenie żądań państw federalnych. W rezultacie austriacki federalizm charakteryzował się początkowo słabszą strukturą. Droga do konstytucji z 1920 roku była złożona, obejmując wielokrotne projekty i konferencje krajowe, co doprowadziło do projektu Renner-Mayr, który został jednogłośnie zatwierdzony. Konstytucja ta jest uznawana za jedną z najstarszych wciąż obowiązujących konstytucji w Europie, chociaż od samego początku była niepełna z powodu nierozwiązanych kwestii, takich jak prawa podstawowe i kompetencje między państwami federalnymi a rządem federalnym.