Ta wystawa bada zbrojny opór grup partyzanckich w Karyntii/Korošce w latach 1941–1945, podkreślając ich rolę jako jedynego zbrojnego ruchu oporu na terenie Rzeszy Niemieckiej w tym okresie. Przedstawia ich walkę z nazistowską okupacją, represje wobec miejscowej ludności oraz apogeum konfliktu zbrojnego w regionie.
Wystawa „1941–1945: Partyzanci – Zbrojny opór w Karyntii/Korošce” koncentruje się na walce zbrojnej przeciwko nazistowskiej okupacji w dwujęzycznym regionie Karyntii/Koroški. Po inwazji Niemiec na Jugosławię w kwietniu 1941 roku słoweńscy antyfaszyści utworzyli Front Wyzwolenia (OF), do którego dołączyli karyńscy Słoweńcy, którzy zdezerterowali z Wehrmachtu. Wystawa dokumentuje eskalację oporu, szczególnie po nasileniu represji i deportacji przez reżim nazistowski w kwietniu 1942 roku, co zmobilizowało lokalne poparcie dla sprawy partyzantów.
Przedstawia kluczowe wydarzenia, takie jak pierwsze starcia w sierpniu 1942 roku, aresztowania przeprowadzone przez Gestapo w okolicach Eisenkappel/Železna Kapla i Sele zimą 1942/1943 oraz wyroki śmierci wydane przez Volksgerichtshof w Klagenfurcie, wykonane w Wiedniu. Wystawa podkreśla, że zbrojny opór w Karyntii osiągnął apogeum latem 1944 roku, kiedy to ponad 900 mężczyzn i kobiet walczyło w oddziałach partyzanckich OF, wspieranych przez brytyjskie uzbrojenie. Historyk Marjan Linasi udokumentował około 800 starć między partyzantami a siłami nazistowskimi w regionie, podkreślając intensywność konfliktu. Wystawa upamiętnia również tragiczne wydarzenie z 25 kwietnia 1945 roku, kiedy członkowie SS dokonali masakry w Peršmanhof koło Eisenkappel na rodzinie wspierającej partyzantów, miejscu, gdzie obecnie mieści się muzeum.