Niniejszy wpis szczegółowo opisuje wystawienie „Das weiße Rössl am Central Park” przez austriackich emigrantów w Nowym Jorku w 1941 roku. Spektakl był skróconą wersją operetki, służąc jako lekka rozrywka oraz jako przejmujące wyrażenie tęsknoty za utraconą przeszłością.
W 1941 roku, zaledwie trzy lata po ucieczce z ojczyzny, austriaccy emigranci w Nowym Jorku wystawili „Das weiße Rössl am Central Park” w Café Vienna, miejscu spotkań niemieckojęzycznych emigrantów. Ta specjalnie przygotowana, skrócona wersja operetki „Im Weißen Rössl” oferowała lekką rozrywkę, jednocześnie poruszając tematy tęsknoty za domem i pragnienia zromantyzowanej austriackiej przeszłości. Spektakl miał również znaczenie polityczne, ponieważ operetka została zakazana w nazistowskich Niemczech ze względu na żydowskie pochodzenie jej kompozytorów i autorów. W ramach przedstawienia Oberkellner przemienia się w Cesarza Franciszka Józefa, który dla wielu żydowskich emigrantów, doświadczających rosnącej przemocy antysemickiej, symbolizował ideał łagodnych rządów. Tym samym wystawienie „Das weiße Rössl” stało się politycznym aktem zachowania kultury i sprzeciwu na wygnaniu.
Przedstawienie zawierało również komentarz do ówczesnej sytuacji, a jeden z bohaterów ubolewał nad zmianami w Austrii i wyrażał pragnienie powrotu: „Austrio, wyglądasz tak dziwnie / Austrio, jak się zmieniłaś (...) Pakuję swoje suknie dirndl / Szybko biorę krótkie spodnie, / Mówię pożegnalne ciche servus / Bo Cię wzywam do Nowego Jorku”. Akt wystawienia tej operetki w Nowym Jorku był złożonym gestem, łączącym nostalgię za postrzeganymi „złotymi czasami” z krytyczną refleksją nad ich wygnaną rzeczywistością i opresyjnymi siłami, które pozostawili za sobą.