Ta wystawa opisuje „Praskie wiosny” 1968 roku, okres reform demokratycznych w Czechosłowacji, które zostały brutalnie stłumione przez siły Układu Warszawskiego. Bada czynniki ekonomiczne, nacjonalistyczne i kulturowe prowadzące do ruchu reformatorskiego i jego ostatecznego upadku, zestawiając cel „socjalizmu z ludzką twarzą” z rzeczywistością interwencji sowieckiej.
„Praskie wiosna” 1968 roku oznaczała okres znaczących przemian demokratycznych w czechosłowackiej państwowo-socjalistycznej dyktaturze. Ta narracja historyczna podkreśla wielowymiarowe czynniki stojące za ruchem reformatorskim, w tym zmagającą się gospodarkę, która podsyciła opozycję technokratyczną, napięcia nacjonalistyczne między Czechami a Słowakami oraz wpływ zachodnich trendów kulturowych na wielu twórców. Kluczowe dla tych zmian było zastąpienie twardogłowego Pierwszego Sekretarza Komunistycznej Partii Czechosłowacji (KPČ), Antonína Novotnego, bardziej liberalnym Alexandrem Dubčekiem na początku roku.
Po tej zmianie przywództwa rząd szybko wdrożył reformy w sektorach gospodarki, życiu kulturalnym, mediach i wewnątrz samej partii, dążąc do ustanowienia „socjalizmu z ludzką twarzą”. Istniała nawet gotowość do zrzeczenia się monopolu partii na władzę, co doprowadziło do rozkwitu sztuki, literatury i życia uniwersyteckiego. Jednak ta liberalizacja spotkała się z szybkim sprzeciwem ze strony Związku Radzieckiego. 21 sierpnia 1968 roku czołgi wjechały do Pragi, a pół miliona żołnierzy z krajów Układu Warszawskiego siłą powstrzymało wszelkie znaczące zmiany w Czechosłowacji. „Praskie wiosna” została tym samym zduszona, co skłoniło tysiące ludzi do ucieczki na Zachód i zapoczątkowało okres politycznego zastoju, który trwał aż do „Aksamitnej rewolucji” i upadku dyktatury w 1989 roku.