Niniejszy wpis szczegółowo opisuje Drugi Statut Autonomiczny wprowadzony w 1972 roku, który rozwiązał kwestię Południowego Tyrolu, przekazując znaczące kompetencje z regionu do autonomicznych prowincji Bolzano i Trydent. Statut miał na celu zagwarantowanie autonomii mieszkańców Południowego Tyrolu i był kulminacją szeroko zakrojonych negocjacji między Włochami a Austrią, oficjalnie zakończonych złożeniem instrumentu ratyfikacji w ONZ w 1992 roku.
Historyczny wpis „1972: Rozwiązanie kwestii Południowego Tyrolu” koncentruje się na Drugim Statucie Autonomicznym, kluczowym porozumieniu, które zajęło się długotrwałymi problemami związanymi z autonomią Południowego Tyrolu. Po licznych negocjacjach rząd włoski przedstawił w 1966 roku pakiet środków mających na celu rozszerzenie Pierwszego Statutu Autonomicznego z 1948 roku. Wdrożenie obejmowało szczegółowe dyskusje nad „kalendarzem działań” obejmującym 137 środków, a ostatnim punktem była deklaracja Austrii o zakończeniu sporu. Proces ten wymagał zatwierdzenia Południowotyrolskiej Partii Ludowej, która nieznacznie przeszła głosowanie w listopadzie 1969 roku, torując drogę do nowego statutu uzgodnionego w listopadzie 1971 roku.
Drugi Statut Autonomiczny, który oficjalnie wszedł w życie 20 stycznia 1972 roku, znacząco przeniósł liczne kompetencje z poziomu regionalnego na dwie autonomiczne prowincje: Bolzano i Trydent. Kluczowe obszary przekazanych kompetencji obejmowały budownictwo mieszkaniowe objęte subsydiami, transport, usługi publiczne, turystykę, rolnictwo, gospodarkę wodną i infrastrukturę edukacyjną. Pełne wdrożenie tego statutu trwało ponad dwie dekady, kulminując 11 czerwca 1992 roku, kiedy Austria i Włochy złożyły dokument ratyfikacyjny dotyczący rozstrzygania sporów w Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), co oznaczało formalne rozwiązanie problemu Południowego Tyrolu.