Niniejszy wpis bada „europeizację pamięci” o zbrodniach nazistowskich, która wyłoniła się w 1989 roku. Omawia, jak kraje zmagały się ze swoją odpowiedzialnością za kolaborację i Holokaust, co zapoczątkowało nową erę w konfrontacji z przeszłymi okrucieństwami w całej Europie.
Ten szczegółowy wpis, zatytułowany „1989: Europäisierung der Erinnerung an NS-Verbrechen” (Europeizacja pamięci o zbrodniach nazistowskich), analizuje znaczącą zmianę w sposobie, w jaki Europa zbiorowo pamiętała i konfrontowała się ze swoją przeszłością związaną z nazistowskimi okrucieństwami. Kontrastuje powojenne podejście Niemiec, które traktowały odpowiedzialność jako źródło dumy narodowej, z długotrwałym austriackim „mitem ofiary”, kwestionowanym przez „aferę Waldheima” w 1986 roku. Tekst podkreśla, że do lat 90. XX wieku wiele narodów europejskich, które kolaborowały z nazistowskimi Niemcami, zaczęło przyznawać się do swojej współudziału, wykraczając poza wcześniejsze narracje o powszechnym oporze. Proces ten był dalej kształtowany przez upadek Bloku Wschodniego i późniejsze rozszerzenie UE, które doprowadziło do włączenia zbrodni ery sowieckiej do dyskursu pamięci europejskiej, czasami utożsamiając je ze zbrodniami nazistowskimi i ryzykując przedstawianie narodowych populacji wyłącznie jako ofiar.
Wpis, którego autorką jest Ljiljana Radonić, wskazuje, że „europeizacja” pamięci w latach 90. XX wieku oznaczała stopniowe przyznawanie się przez byłe kraje kolaborujące do swojej roli w zbrodniach, takich jak Holokaust i ludobójstwo na Romach. Było to częściowo napędzane pragnieniem sygnalizowania gotowości do integracji europejskiej. Omawia się również włączenie zbrodni stalinowskich do europejskiej narracji historycznej, czego przykładem jest wspólny dzień upamiętnienia ofiar stalinizmu i nazizmu. Przedstawiono krytyczną perspektywę dotyczącą potencjalnej pułapki tego powiązania, które może prowadzić do postrzegania populacji jedynie jako ofiar zewnętrznych mocarstw, jednocześnie umniejszając własną kolaborację.