Wystawa zgłębia gorącą debatę na temat odbudowy dachu Katedry św. Szczepana po pożarze. Przedstawia kontrowersje dotyczące użycia stali lub żelbetu do konstrukcji, angażując ekspertów, władze i opinię publiczną w dyskusje o estetyce i przydatności.
Po pożarze, który strawił Katedrę św. Szczepana, decyzja o odbudowie ikonicznego, stromego dachu wywołała znaczącą debatę wśród ekspertów i społeczeństwa. Głównym punktem sporu był wybór materiału konstrukcyjnego: stal czy żelbet. Podczas gdy jedni postrzegali stal jako materiał odpowiedni dla budownictwa przemysłowego, a zatem niegodny katedry, inni argumentowali za jej praktycznością i bezpieczeństwem pożarowym, szczególnie po niedawnej katastrofie. Strona szczegółowo opisuje zlecone opinie ekspertów, udział różnych ministerstw, urzędników miejskich, instytucji akademickich, urzędu ds. zabytków i kościoła. Dyskusja ta toczyła się mimo faktu, że 8 czerwca 1945 roku złożono już zamówienie na stalową konstrukcję dachu u firmy Waagner-Biró. Drewniany dach, wzorowany na średniowiecznym oryginale, nie był rozważany ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego i braki materiałowe.
Odbudowa zaowocowała również powstaniem kilku filmów Federalnego Urzędu ds. Fotografii i Filmów Edukacyjnych, przeznaczonych do celów dydaktycznych. Filmy te dokumentowały powstawanie nowego dachu i skomplikowane prace kamieniarskie, zapewniając wizualny wgląd w proces odbudowy w okresie powojennym. Strona odnosi się również do powiązanych treści dotyczących „Stephansdom i Pummerin”, które dalej kontekstualizują status ikony narodowej katedry i jej drogę odbudowy, w tym prace fotograficzne Lucci Chmela, który uchwycił nową stalową konstrukcję dachu z zawrotnych wysokości.