Niniejszy wpis szczegółowo opisuje doświadczenia osób przesiedlonych (DP) w Austrii w latach 1945–1950, ze szczególnym uwzględnieniem ocalałych z obozów i pracy przymusowej. Podkreśla znaczącą obecność ocalałych z Holokaustu, w tym tych uwolnionych z Mauthausen oraz uchodźców żydowskich uciekających przed antysemityzmem z Europy Wschodniej, a także ich dalsze losy w obozach dla przesiedleńców i punktach tranzytowych.
Okres między 1945 a 1950 rokiem w Austrii charakteryzował się obecnością setek tysięcy osób przesiedlonych (DP), w tym byłych robotników przymusowych, jeńców wojennych i więźniów obozów koncentracyjnych, którzy znaleźli się poza swoimi krajami ojczystymi. Znaczną część tych DP stanowili ocalali z Holokaustu. Siły alianckie wyzwoliły około 25 000 Żydów z obozu koncentracyjnego Mauthausen i jego podobozów, a także innych Żydów, którzy przeżyli pracę przymusową lub wrócili do Austrii. Po pogromie kieleckim w lipcu 1946 roku do Austrii przybyło około 100 000 uchodźców żydowskich z Polski, a Wiedeń służył jako kluczowy węzeł tranzytowy. Obozy dla osób przesiedlonych powstały w całej Austrii, w tym w Linzu, Wels, Ebensee, Bad Ischl, Bad Goisern, Bad Gastein, Salzburgu, Grazu, Judenburgu i Trofaiach. Obozy te, wspierane przez organizacje takie jak UNRRA i Joint Distribution Committee, były często kontrolowane przez organizację podziemną Bricha, która ułatwiała dalszą podróż żydowskim DP do Palestyny. W obozach tych DP gromadzili również materiały dotyczące Holokaustu, które wykorzystywano do ścigania zbrodniarzy nazistowskich. W 1947 roku przybyła kolejna fala 30 000 rumuńskich Żydów, spowodowana antysemityzmem i pogarszającymi się warunkami życia. Po utworzeniu Izraela tysiące węgierskich Żydów również przeszło przez Austrię w drodze do swojej nowej ojczyzny. Szacuje się, że w latach 1945–1950 Austria gościła od 250 000 do 300 000 żydowskich osób przesiedlonych.