To historyczne opowiadanie szczegółowo opisuje system racjonowania papierosów w Austrii po II wojnie światowej, gdzie mężczyźni otrzymywali dwukrotnie większy przydział niż kobiety. Podkreśla prawne i polityczne wyzwania, przed jakimi stanęły kobiety, dążąc do równego traktowania, co doprowadziło do parlamentarnej decyzji w 1948 roku o przyznaniu równych przydziałów.
Po II wojnie światowej Austria borykała się ze znacznymi niedoborami zaopatrzenia, co doprowadziło do racjonowania podstawowych dóbr, w tym papierosów. Początkowo mężczyźni w wieku 18-65 lat otrzymywali miesięczną kartę 'M(ęskiego) palacza' na 40 papierosów, podczas gdy kobiety w wieku 25-55 lat otrzymywały kartę 'F(emininnego) palacza' na zaledwie 20 papierosów. Ten dyskryminujący przydział odzwierciedlał i nasilał istniejące nierówności. Dwie wiedeńskie kobiety, Frieda Schöberl i Hildegard Suscher, zakwestionowały ten system w 1947 roku, składając skargi do Trybunału Konstytucyjnego, domagając się równych kart 'M-palacza'. Sąd odrzucił ich apelacje, powołując się na większe zapotrzebowanie mężczyzn na tytoń. Jednocześnie nierówny podział był przedmiotem debaty parlamentarnej od lutego 1946 roku, z obietnicami naprawienia sytuacji po zwiększeniu importu tytoniu. Do 29 marca 1948 roku, dzięki poprawie importu z zagranicy, kobiety zaczęły otrzymywać takie same racje tytoniu jak mężczyźni, rozwiązując tym samym problem nierówności w zaopatrzeniu.