Wystawa bada dwojaką naturę zapominania z perspektywy historii kultury, kwestionując, czy stanowi ono jedynie stratę, czy formę wyzwolenia. Zagłębia się w dynamikę władzy zapominania, od ekskomuniki w społecznościach żydowskich po celowe wymazywanie wydarzeń historycznych przez opresyjne reżimy, oraz jego implikacje we współczesnym społeczeństwie.
Wystawa _Wszystko zapomniane_ bada zawiłą relację między zapominaniem a pamiętaniem, widzianą z perspektywy historii kultury. Podkreśla dwojaką naturę zapominania, badając jego potencjał zarówno do straty, jak i wyzwolenia. Wystawa analizuje, jak wykorzystywana jest siła zapominania, od surowej sankcji rabinackiej ekskomuniki (_cherem_) mającej na celu wygaszenie pamięci, po zewnętrzne siły, które skazują wrogów na niepamięć poprzez klątwy takie jak _yimach shemo_. Odnosi się również do nazistowskiej polityki systematycznej eksterminacji, która miała na celu nie tylko eliminację populacji żydowskiej, ale także zniszczenie dowodów masowego morderstwa, z których przetrwały jedynie fragmentaryczne materiały. Ponadto wystawa porusza kwestię powojennej austriackiej tendencji do zapominania o swojej współudziale w nazistowskich okrucieństwach, milczenia, które trwało do afery Waldheima w 1986 roku.
W erze, w której odpowiedzialność historyczna i pamięć są coraz częściej przedmiotem debat, _Wszystko zapomniane_ prowokuje krytyczną dyskusję na temat mechanizmów zapominania, kwestionując, co zostało wyparte, przeoczone lub celowo wymazane. Przedstawiając zapominanie nie tylko jako przeciwieństwo pamiętania, ale jako integralny składnik złożonego zaangażowania w przeszłość i teraźniejszość, wystawa zachęca zwiedzających do refleksji nad jego wieloaspektową rolą w kształtowaniu naszego rozumienia historii i tożsamości.