Treść bada historię Leopoldstädter Tempel, największego żydowskiego domu modlitwy w Wiedniu, od jego otwarcia w 1858 r. do zniszczenia w 1938 r. Szczegółowo opisuje jego znaczenie architektoniczne, wydarzenia związane z jego budową i użytkowaniem oraz jego dziedzictwo jako pomnika.
Leopoldstädter Tempel, niegdyś największy żydowski dom modlitwy w Wiedniu, stanowił ważny symbol emancypacji Żydów i życia wspólnoty. Otwarta w 1858 roku po czterech latach budowy, była pierwszą wolnostojącą synagogą w Wiedniu, zaprojektowaną przez architekta Ludwiga von Förstera z licznymi orientalizującymi elementami stylistycznymi przypominającymi Świątynię Salomona. Ceremonii otwarcia towarzyszyli dygnitarze ze wszystkich klas i wyznań, a mowę inauguracyjną wygłosił rabin dr Adolph Jellinek, przy akompaniamencie muzycznym kantora Salomona Sulzera.
Przez dziesięciolecia Tempel przechodził rozbudowy i dodatki, mieszcząc Israelitisch-Theologische Lehranstalt. Niszczycielski pożar w 1917 roku, po nabożeństwie dla żydowskich żołnierzy, spowodował jego niezdatność do użytku przez kilka lat. Rabin dr Max Grunwald, szanowany uczony i przywódca, w następstwie pożaru nazwał Tempel „pomnikiem pojednania” na wiedeńskiej ziemi. Został następnie odrestaurowany i ponownie otwarty w 1921 roku. Niestety, podobnie jak wszystkie inne wiedeńskie synagogi, Leopoldstädter Tempel został splądrowany i spalony podczas Nocy Kryształowej w 1938 roku. Dziś cztery białe kolumny stoją na jego dawnym miejscu, służąc jako pomnik jego dawnego znaczenia.
