Wystawa bada głęboki wpływ rewolucji 1848/49 na monarchię habsburską i Europę, szczegółowo opisując ich rolę w zakończeniu starego systemu feudalnego i zapoczątkowaniu ery burżuazji. Analizuje powszechne żądania konstytucji, swobód obywatelskich i samostanowienia narodów, a także odnotowuje wczesny wzrost nacjonalizmu.
Wystawa „Zapomniana Rewolucja” zagłębia się w burzliwe rewolucje, które wstrząsnęły monarchią habsburską i Europą w latach 1848/49, niemal doprowadzając do upadku imperium i pogrążając je w wojnie domowej. Te spontaniczne bunty, które niemal równocześnie wybuchały we Francji, Włoszech i państwach niemieckich, miały dalekosiężne skutki w całym kontynencie, od Węgier po Hiszpanię i od Danii po Grecję. W całej Europie, od Palermo po granice Rosji, rozbrzmiewały wspólne żądania: konstytucji, rządów parlamentarnych, swobód obywatelskich, zniesienia pańszczyzny, samostanowienia narodów, demokracji i zabezpieczenia społecznego.
Rok 1848 oznaczał ostateczny koniec starego systemu feudalnego w Europie, wynosząc burżuazję do władzy. Bezpośrednimi dziedzictwami tego okresu są pierwsze próby ustawodawstwa socjalnego, dawno spóźnione reformy prawa karnego oraz ustanowienie wolności słowa, zgromadzeń i prasy, a także koncepcji republikanizmu, demokracji i państw konstytucyjnych. Jednakże ta „Wiosna Ludów” niosła w sobie również zalążki nacjonalizmu, siły, która tragicznie zdewastuje Europę w pierwszej połowie XX wieku. Wystawa bada te wieloaspektowe zjawiska i ich trwały, często sprzeczny, wpływ na nowoczesną historię Europy.