Anne Frank Huis Amsterdam

Het hoofdgebouw aan de Prinsengracht 263, samen met het aangrenzende pand op nummer 265, werd in 1635 gebouwd door Dirk van Delft. Dit historische grachtenpand werd later het Anne Frank Huis museum.

De gevel aan de gracht van het huis dateert uit een renovatie die in 1740 werd voltooid. Gedurende deze periode werd de oorspronkelijke achteraanbouw gesloopt, wat de structuur van het gebouw veranderde.

Het gebouw deed dienst als een privéwoning tot in de negentiende eeuw. Zo woonde er in 1821 kapitein Johannes Christiaan van den Bergh, adjudant derde klasse.

Op 1 december 1940 verhuisde Otto Frank de kantoren van zijn kruiden- en geleermiddelenbedrijven, Opekta en Pectacon, naar Prinsengracht 263, het pand dat later het Anne Frank Huis zou worden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, van 1942 tot 1944, verstopten Anne Frank, haar familie en vier anderen zich twee jaar en één maand lang voor de nazi-vervolging in de achterhuis van het 17e-eeuwse grachtenpand, bekend als het Achterhuis.

Na de terugkeer van Otto Frank in Amsterdam werd Anne's oorlogsdagboek, getiteld _Het Achterhuis_, in 1947 in het Nederlands gepubliceerd, met daarin Anne's gekozen naam voor een toekomstig memoire gebaseerd op haar onderduikervaringen.

In 1955 was het de bedoeling van het Berghaus Company om de huizenrij aan de Prinsengracht, inclusief de toekomstige museumlocatie, te slopen voor herontwikkeling. Dit leidde tot een publieke campagne en protest om het gebouw te redden.

De Anne Frank Stichting werd op 3 mei 1957 opgericht onder leiding van Otto Frank. Het hoofddoel was het werven van fondsen om het gebouw te kopen en te restaureren om sloop te voorkomen.

In oktober 1957 schonk het bedrijf Berghaus, dat van plan was de rij huizen te slopen, de Prinsengracht 263 aan de Anne Frank Stichting als blijk van goede wil, waarmee de toekomst ervan werd veiliggesteld.

Het Anne Frank Huis museum werd formeel opgericht op 3 mei 1960. Het dient als schrijvershuis en biografisch museum gewijd aan de Joodse oorlogsdagboekschrijfster Anne Frank.

Na restauratie werd het pand aan de Prinsengracht 263 in 1960 officieel als museum voor het publiek geopend. Dit markeerde het begin van zijn rol als een wereldwijd erkende historische locatie.

Het museum had renovaties nodig om een groot aantal bezoekers aan te kunnen en sloot om die reden tijdelijk in 1970, als reactie op de groeiende belangstelling voor het onderduikadres van Anne Frank.

Het gebouw is officieel erkend als een Rijksmonument, een nationaal erfgoed, aangeduid met het nummer 4296, wat de beschermde historische betekenis ervan benadrukt.

Om het grote aantal bezoekers in goede banen te leiden, sloot het museum in 1999 opnieuw tijdelijk de deuren voor renovaties, als onderdeel van het initiatief "Het Onderhoud en de Toekomst van het Anne Frank Huis".

Het project uit 1999 preserveerde het Achterhuis en de voorgevel van Prinsengracht 263, terwijl een nieuw gebouwde hoekstructuur de entree, kassa, café en andere voorzieningen huisvestte, waarmee het museumcomplex werd uitgebreid.

In 2004 werd de officiële website www.annefrank.org gelanceerd, met informatie over het museum in zes verschillende talen om het groeiende internationale publiek te bedienen en de toegankelijkheid te vergroten.

Ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van het museum in 2010 werd een 3D virtuele rondleiding geïntroduceerd. Dit initiatief bood virtuele toegang voor bezoekers op afstand en verbeterde fysieke bezoeken.

Ronald Leopold werd in 2011 directeur van het Anne Frank Huis en kreeg de leiding over de bedrijfsvoering van het museum en zijn missie om de nalatenschap van Anne Frank te bewaren.

Garance Reus-Deelder werd in 2012 benoemd tot algemeen directeur van het Anne Frank Huis, waar ze het uitvoerend leiderschapsteam vervoegde om de administratie en publieke betrokkenheid van het museum te begeleiden.