Keizerlijke crypte Wenen: Overzicht van de Habsburgse begraafplaats

De Keizerlijke Crypte werd opgericht in 1618, met plannen en bouw die begonnen nadat de fondsen waren vrijgegeven na de dood van Anna van Tirol in dat jaar. Het werd ingewijd in 1632.

De bouw van de kerk met de Keizerlijke crypte vorderde langzaam vanwege de Dertigjarige Oorlog. De kerk werd ingewijd op 25 juli 1632.

De eerste bijzettingen in de Keizerlijke Crypte vonden plaats met Pasen 1633, waarbij de resten van keizer Matthias en keizerin Anna werden overgebracht naar de Stichtingsgewelf.

Keizer Leopold I initieerde in 1657 een vergroting van de crypte onder het schip van de kerk. Zijn zoon, Joseph I, breidde deze verder westwaarts uit, en Karel VI zette deze westwaartse expansie vanaf 1720 voort.

De architect Lukas von Hildebrandt was betrokken bij een vergroting van de crypte tijdens de uitbreidingswerkzaamheden geïnitieerd door keizer Karel VI.

Keizerin Maria Theresia gaf in 1754 opdracht voor een westelijke uitbreiding van de crypte die tot in de kloostertuin reikte. Deze uitbreiding was voorzien van een imposante koepel, ontworpen door architect Jean Jadot de Ville-Issey.

Tijdens het bewind van keizer Frans II voegde architect Johann Aman in 1824 een uitbreiding toe aan de noordkant van de crypte.

In 1840 werd het klooster rond de kerk afgebroken en herbouwd tijdens de regeerperiode van keizer Ferdinand. Als onderdeel van dit project bouwde architect Johann Höhne de Ferdinandskluis en de Toscaanse Kluis.

In 1908, ter viering van het 60-jarig jubileum van keizer Franz Joseph I op de troon, bouwde architect Cajo Perisic een extra mausoleumkamer en een kapel. Er werden ook nieuwe bijgebouwen voor bezoekers gecreëerd.

De Nieuwe Kluis werd tussen 1960 en 1962 gebouwd door architect Karl Schwanzer. Het voegde ongeveer 20% toe aan de ruimte van de crypte en werd gebruikt bij een massale herinrichting van graven.

Als onderdeel van de bouw van de Nieuwe Kluis in 1960 vond er een grote herrangschikking van graven plaats. Ongeveer de helft van alle graven werd verplaatst naar ordelijkere locaties, waaronder in de Nieuwe Kluis en ingemetseld in pijlers.

In 2003 werd de crypte toegankelijk gemaakt voor bezoekers met een handicap, werden eerder ongebruikte deuren geopend voor een directere bezoekersroute, en werd airconditioning geïnstalleerd om de luchtvochtigheid te regelen en achteruitgang van het graf te voorkomen.

De meest recente bijzetting in de Keizerlijke Crypte was in 2023, met de begrafenis van Aartshertogin Yolande van Oostenrijk.

Anna van Tirol, de vrouw van keizer Matthias, kwam met het idee voor een kapucijnerklooster en begraafplaats voor zichzelf en haar man. Ze voorzag het in haar testament uit 1617 van fondsen.

Keizer Leopold I vergrootte de crypte in 1657 door onder het kerkschip van de kerk te bouwen. Zijn drie vrouwen en 16 kinderen zijn ook in de crypte begraven.

Keizer Karel VI zette in 1720 de westwaartse uitbreiding van de crypte voort, door deze uit te breiden onder het koorgestoelte en de apsis. Hij was bij deze vergroting ook betrokken met architect Lucas van Hildebrandt.

Keizerin Maria Theresia gaf in 1754 opdracht voor een koepelvormige uitbreiding van de crypte, die zich uitstrekte tot in de kloostertuin. Het ontwerp wordt toegeschreven aan architect Jean Jadot de Ville-Issey.

Architect Johann Aman ontwierp in 1824, tijdens het bewind van keizer Frans II, een aanbouw ten noorden van de crypte.

Architect Johann Höhne bouwde het Ferdinandswelf en het Toscaanse Welf in 1840 als onderdeel van de reconstructie van het klooster.

Architect Cajo Perisic bouwde in 1908 een mausoleumkamer en kapel ter gelegenheid van de jubileumvieringen van keizer Frans Jozef I.

Architect Karl Schwanzer ontwierp en overzag de bouw van de Nieuwe Kluis tussen 1960 en 1962, waardoor de ruimte van de crypte aanzienlijk werd uitgebreid en de herbegrafenis van tombes mogelijk werd.

Sinds 1633 dient de Keizerlijke Crypte als de belangrijkste begraafplaats voor leden van het Huis Habsburg, met de stoffelijke resten van 145 koninklijke personen en de urnen van vier anderen.

De Keizerlijke crypte bevat 107 zichtbare metalen sarcofagen en vijf harturnen, met een reeks stijlen van eenvoudig tot uitbundig rococo.

Restauratiewerkzaamheden begonnen in 1852, vanwege de verslechterende staat van de tombes door omgevingsfactoren en bezoekersaantallen, met de oprichting van een speciale vereniging in 1956 en voortdurend intensief conserveringswerk tot op heden.