Elaine Reichek: Now If I Had Been Writing This Story – Een Feministische Kunsttentoonstelling

Deze tentoonstelling toont het werk van kunstenaar Elaine Reichek, met een focus op haar kritische en feministische interpretaties van geschiedenis door middel van kunst en literatuur. Het benadrukt haar gebruik van textieltechnieken en conceptueel werk om de verhalen van vrouwen in mythologie en literatuur te verkennen.

Al meer dan veertig jaar creëert Elaine Reichek een kritische en feministische lezing van geschiedenis door haar kunst. Haar analytische betrokkenheid bij historische teksten en visuele representaties van mythen en literatuur, en haar reflectie op hun maatschappelijke functie voor culturele samenhang, staan centraal in haar praktijk, vergelijkbaar met Ariadne's draad die Theseus door het labyrint leidt. In haar eerste solotentoonstelling in Oostenrijk presenteert Reichek werken van de afgelopen elf jaar gewijd aan de 'Meisjes van Minos' – figuren als Europa, Pasiphaë, Phædra en Ariadne, wier tragische lotgevallen, hoewel centraal in het verhaal, vaak naar de achtergrond worden verdrongen ten gunste van mannelijke helden. Reichek plaatst deze vrouwen en hun complexiteit echter op de voorgrond, verzamelt interpretaties en representaties uit eeuwen en gebruikt eclectische arrangementen van beeldende kunst en literatuur om de personages te bevrijden van te enge toeschrijvingen; appropriatie wordt een emancipatorische strategie. Reichek gebruikt een verscheidenheid aan media, waarbij kunstwerken en literaire werken uit alle perioden worden opgenomen. Textieltechnieken zoals borduren en breien, naast conceptueel werk, fotografie en diverse druktechnieken, behoren sinds de jaren zeventig tot haar favoriete artistieke middelen. '_Nu Als Ik Dit Verhaal Had Geschreven_' bouwt voort op Reichek's eerdere werkcycli '_Minoan Girls_' (2012-16) en '_Ariadne’s Thread_' (2008-12). De tentoonstellingstitel is ontleend aan het gedicht '_Phèdre_' van de Engelse schrijfster Stevie Smith, die, ondanks het tragische lot van Phèdre, de kracht van woorden gebruikt om op zijn minst de wens voor een goed einde uit te drukken. De formele en conceptuele link tussen de tentoongestelde werken, grotendeels handgeborduurde beelden, is de draad, zowel figuurlijk als letterlijk: Ariadne's draad, waarmee het verhaal zich uit het labyrint ontvouwt, en de borduurdraad waarmee Reichek beelden en tekstpassages verweeft tot glinsterende visuele composities. De werken in de tentoonstelling citeren onder andere werken van Gustav Klimt, André Masson en Henri Matisse, en plaatsen deze naast teksten van Stevie Smith, Erika Mumford, Henry de Montherlant, Giorgio de Chirico en Nonnus, een Byzantijnse dichter uit de 5e eeuw. Reichek's herhaalde verwijzing naar mythen als archetypische verhalen verbindt haar treffend met de activiteit van borduren, die gebaseerd is op herhaling. 'Net zoals bij naaien een draad herhaaldelijk om een textielsubstraat wordt gewikkeld, herhalen en recyclen we deze mythen door de eeuwen heen. En net zoals naaien een onzichtbaar achtergrondverhaal creëert aan de achterkant van de stof, zijn deze oude mythen – proto-narratieven die fundamentele innerlijke drijfveren behandelen – altijd open geweest voor analyse, interpretatie en deconstructie. Het is al een zeer oude methode om verhalen en motieven op te lossen en opnieuw samen te stellen, hoe modern of eigentijds we dit fenomeen ook mogen beschouwen.' (Elaine Reichek, fragment uit het kunstenaarsboek dat voor de tentoonstelling is uitgegeven). Reichek herkende onmiddellijk de structurele gelijkenis tussen gepixelde digitale beelden en patronen voor borduur- of breipatronen, en integreerde zo digitale media in haar artistieke praktijk. Net zoals een pixel is de individuele steek de basiseenheid van visuele overdracht in het artistieke werk van Elaine Reichek: Een gepixeld beeld doet denken aan een borduurdiagram, net zoals de steken van een handgemaakt borduurwerk teruggrijpen op een JPEG die van internet is gehaald of uit een gedrukte bron is gescand. Hoewel digitale technologie de mogelijkheden voor onderzoek, vertaling en productie heeft versneld en uitgebreid, blijven Reichek's werken materiële objecten die geworteld zijn in de geschiedenis van de draad als medium. Het voor de tentoonstelling uitgegeven kunstenaarsboek is ontworpen als een decoratieve opbergdoos in de stijl van de _Hamilton Urns_ – een van de vroegste Amerikaanse neoklassieke behangontwerpen – waarin haar tentoonstelling fysiek en conceptueel ontvouwt. De doos bevat twee verschillende vormen van boeken: een conventioneel gebonden bundel presenteert de werken van de gelijknamige tentoonstelling en bevat een essay van de kunstenaar. Daarnaast wordt in vier leporello's haar nieuwste werk _Toutes les filles_ (2016/17) verkend door de 24 gebruikte motieven te contrasteren met hun kunsthistorische bronnen, en zo in directe communicatie te treden. Het handgedrukte behang met het Hamilton Urns-patroon is de afgelopen jaren bijna een handelsmerk geworden van Reichek's tentoonstellingen en is ook als achtergrond in de tentoonstelling te vinden. In dit speciale kleurenschema is het op maat gemaakt voor de tentoonstelling.

Tickets voor de Secession kunnen worden gekocht via de verstrekte link. Bezoekers worden doorgestuurd naar een extern ticketplatform voor boekingsinformatie.