Emily Roysdon's "Comedy of Margin Theatre": Een Tentoonstelling Over Performance en Verzet

Emily Roysdon's eerste solotentoonstelling in Oostenrijk, 'Comedy of Margin Theatre,' presenteert een ruimtelijke installatie die de grenzen tussen installatie, podium en performanceplek vervaagt. De tentoonstelling onderzoekt thema's als tijd, theater, performance en verzet, gebaseerd op de tekst 'Uncounted' van de kunstenaar.

Voor haar eerste solotentoonstelling in Oostenrijk ontwikkelde Emily Roysdon een ruimtelijke enscenering die bewust open blijft tussen installatie en podium of performanceplek. Het conceptuele startpunt voor de tentoonstelling is Roysdon's tekst 'Uncounted', waarin ze een vocabulaire van haar ideeën over performance en tijd ontwikkelde. Verdeeld in 23 korte hoofdstukken beschrijft het haar reflecties over tijd, theater, performance, hiërarchieën, verzet en emancipatoire praktijken in een open vorm, met behulp van citaten, poëtische gedachten en filosofische overwegingen. In de loop van de tijd werd de tekst een soort script voor de kunstenaar. Voor de tentoonstelling in de Secession concentreerde ze zich op drie punten uit de tekst: 'Liveliness crosses borders, is unaware of its marginality,' 'performing as an unsolved problem,' en 'a structure in which life is possible.' De intense bewerking van de derde these zette Roysdon ertoe aan zich te verdiepen in praktijken van experimenteel theater en theorieën van improvisatie. Het is de eerste keer in een tentoonstelling dat ze de reflectie op theater, die in haar werk altijd impliciet werd beschouwd maar op de achtergrond bleef, op de voorgrond plaatst. Tegelijkertijd roept de verbinding tussen theater en tentoonstelling nieuwe problemen op, aangezien beide vormen fundamenteel verschillende kaders hebben met betrekking tot tijd, processen en onderwerpen. De setting van Roysdon wordt gekenmerkt door de afwezigheid van spelende personen. Voor de kunstenaar roept dit fundamentele vragen op over beweging en levendigheid - in het geval van haar installatie voor Secession vraagt ze: Waar is de plek van beweging als het lichaam afwezig is? Kleurrijke muren, een installatie van handgemaakte klokken, kostuums die in de ruimte zijn geplaatst en een beloopbare, grafisch ontworpen vinylvloer zijn de essentiële elementen van de tentoonstelling. De keramische klokken, sommigen aan de muur hangend en sommigen in de ruimte staand, nemen een symbool over dat Roysdon ontwierp voor 'andere soorten tijd': een omgekeerde driehoek met een golvende lijn als bovenzijde. Dicht bij elkaar in een lijn gehangen, vormt de golfkam van de 20 klokken een nieuwe horizon. Het voor de tentoonstelling geproduceerde wandtapijt, 83 m², is het grootste element in de tentoonstelling en bestaat uit twee verschillende delen: Het eerste toont een foto van twee benen in sterke vergroting, evenals teksten en handgeschreven notities die verwijzen naar geschriften van Virginia Woolf, Charlie Parker, Richard Foreman en Jack Smith. Het tweede bevat een tekst die in beide richtingen kan worden gelezen en herhaaldelijk kerntermen introduceert voor een discours over theater, marginaliteit en improvisatie. Op beide wandtapijten staat een symbool dat afkomstig zou kunnen zijn uit een choreografisch notatiesysteem. Dit symbool O—O ('cirkel lijn cirkel') staat voor Roysdon's concept van 'niet het ding zelf zijn,' een gedachte die ze uitlegt in 'Uncounted' en die voor haar een ethiek van samenwerking en improvisatie betekent. Het vloerontwerp dient letterlijk als dramaturgische achtergrond en directe context voor live-acties. De kostuums pikken op hun beurt legendarische kostuumontwerpen op van de Italiaanse kunstenaar Giorgio de Chirico, die hij in 1929 maakte voor de Ballets Russes en die architectonische elementen zoals bakstenen muren en kolommen tonen. Roysdon's kostuums zijn als gevels die voor het lichaam worden gehangen. Ondanks hun architectonische vormen drukken ze kwetsbaarheid en broosheid uit - evenals de tegenstelling tussen de mobiliteit van het lichaam en de immobiliteit van architectuur, tussen subject en object. Verspreid in de ruimte op verrijdbare metalen standaards, zijn de kostuums overgangsfiguren die de dramaturgie van de galerie en/of het theater deconstrueren. De golven van de klokken ontmoeten de bakstenen muren van de armen en benen: beweging ontmoet starheid. Roysdon's methodologisch en materieel gelaagde installatie onderzoekt structuren van performance en nodigt bezoekers uit in een 'ruimte van overgang.' Is het een 'comedy van het marginale theater,' een 'theater van grenzen,' een 'theater van onopgeloste problemen,' of simpelweg een 'twijfelachtig theater?'

Bezoekers kunnen tickets voor de Secession kopen via de verstrekte ticketinglink. Meer informatie over de toegang is beschikbaar op hun website.