The Otolith Group presenteert 'What the Owl Knows': Een Solo-Expositie met Nieuw Filmisch Werk

Secession presenteert 'What the Owl Knows,' een solotentoonstelling van The Otolith Group, met hun nieuwe filmische werk van dezelfde titel. De tentoonstelling verkent post-cinematografische praktijken, de esthetiek van het essayistische, en de kritiek op kapitalistische en geracialiseerde antropocene catastrofes door middel van artistieke methoden.

Secession presenteert met genoegen de solotentoonstelling 'What the Owl Knows' van The Otolith Group, met hun nieuw gecreëerde filmische werk van dezelfde titel. De post-cinematografische praktijk van Kodwo Eshun en Anjalika Sagar wordt gekenmerkt door aandacht voor de esthetiek van het essayistische, in de vorm van een "sciencefiction van het heden" die de interschalige catastrofes van het geracialiseerde Capitaloceen tracht te dramatiseren. Vaak leunt de artistieke benadering van intertemporele relaties tussen verleden, heden en toekomst op bestaande werken van componisten, producers, muzikanten, dichters, theoretici en schilders. Benaderingen van geluidsfenomenen in het werk van Julius Eastman, Codona, Drexciya, Etel Adnan, Una Marson en Rabindranath Tagore suggereren een reeks artistieke methoden om de kracht, massa en beweging van beelden te heroverwegen. Luisteren over media heen stelt Eshun en Sagar in staat om een sonische praktijk van beeldvorming na te streven en aan te nemen, die het publiek uitnodigt het heden te ervaren als een historische ervaring, geprojecteerd vanuit de horizon van een verwachte toekomst. In 'The Third Part of the Third Measure' (2017) bijvoorbeeld, stuurt The Otolith Group de temporele structuur van het verleden door de muziek van componist Julius Eastman te ensceneren vanuit het perspectief van een toekomst die hedendaagse luisteraars confronteert met de militante figuur van de homo-guerrilla. 'What the Owl Knows' is ontstaan uit de langdurige vriendschap tussen schilder en schrijver Lynette Yiadom-Boakye, Sagar en Eshun. De bewondering die de drie Londenaren voor elkaar hebben, vormt een voorwaarde voor een werk dat de indirecte affiniteiten binnen, tussen en voorbij media moet eren. Traditionele documentaire formats en hedendaagse televisie, evenals moderne musea en galeries, richten zich doorgaans op de motieven die de schilder als publiek figuur drijven, om zo tot psychologische inzichten te komen. Daarentegen, zo zou men kunnen stellen, wordt het werk van Eshun en Sagar gedreven door een verlangen om het verlangen van instellingen naar biografische verklaringen te dwarsbomen. Deze aanhoudende wens om institutionele eisen voor uitleg te ontwijken, bereikt een bepaald crescendo in 'What the Owl Knows': het werk wordt onderbouwd door de claim om het biografische imperatief, dat de verhalen van de ontmoetingen van de cinema met schilderkunst vormgeeft, te verschuiven. Wie 'What the Owl Knows' ziet, zal begrijpen in hoeverre The Otolith Group ernaar streeft het werk van schilderkunst niet tentoon te stellen en de aanwezigheid van de schilder te beschermen tegen de exposure die door de camera wordt beloofd. De film beoogt het schilderachtige werk te deconstrueren. Het geniet van wat het niet onthult. Het blijft hangen bij details, blijft stilstaan bij fragmenten en werkt door de negatieve onderneming van het ontleden van de lagen die zich tijdens het compositieproces ophopen. Het observeert Yiadom-Boakye terwijl zij individuele segmenten van een doek observeert, waarvan het totale bereik ons ontgaat, denkt na over haar volgende stap, weegt de ernst van naast elkaar geplaatste kleureigenschappen en neemt aandachtig de verschuivende balans van tinten waar. 'What the Owl Knows' is doordrenkt met de ambitie om de focus te verleggen van de schilder als object van aandacht naar de kwaliteit van aandacht die de schilder besteedt aan kleur. 'What the Owl Knows' streeft naar een poëtica van recursie waarin de kijker zich bewust wordt van hoe de digitale video "aandacht besteedt" aan hoe een schilder "aandacht besteedt" aan wat zij schildert. De aandacht voor het recursieve resoneert in een duet met een reeks scènes waarin Yiadom-Boakye verschijnt als een geïsoleerde figuur, een silhouet in het gele licht van straatlantaarns, ongebonden aan de camera terwijl deze langs wildernissen beweegt die gekozen zijn vanwege hun specifieke maar niet onthulde betekenis in het Londense stadsbeeld. Terwijl Yiadom-Boakye uit haar gedichten leest, elk geherordend voor en door de video, bepaalt de beperkte economie van een introspectief expressionisme steeds meer de enscenering. Het imperatief van de documentaire cinema voor verklaringen opent, zo blijkt, een afgrond van betekenis die een geïntensiveerde staat van voorgevoel en allusie toestaat door de terugval van de video op het divergente drama van poëtische taal. De oscillatie tussen de intimiteit van het atelierinterieur en het drama van buitenlocaties neemt de structuur aan van een gevoel, wiens samenspel verwijst naar de assemblagemacht van het videomium. In zijn ontmoeting tussen schilderkunst en poëzie, draagt de beweging van de video van dag naar nacht de nachtelijke gedachten van Yiadom-Boakye van licht naar duisternis en weer terug. Luisteren naar het licht van de nacht betekent de nacht van de dag horen. Het betekent de ceremonie van het videomium voelen, dat een samenkomst belegt tussen de onsterfelijkheid van schilderkunst, de doden van poëzie en het leven van de stem. De aandacht van The Otolith Group voor de verschuiving in verwachtingen is voelbaar in de levendige allegorie die midden in 'What the Owl Knows' verschijnt. In de geanimeerde fabel tussen een uil en een duif, geïnspireerd door Eshuns en Sagars lezing van Yiadom-Boakyes tekst 'Plans of the Night', kan de duif worden gelezen als een technicus van haar eigen ondergang, die in haar eigen val trapt.

Informatie over tickets voor tentoonstellingen in Secession is te vinden via een verstrekte link. De algemene openingstijden zijn dinsdag tot en met zondag, van 10:00 tot 18:00 uur, maar specifieke ticketinformatie voor tentoonstellingen wordt op deze pagina niet expliciet vermeld, behalve een algemene link naar ticketverkoop of informatie.