Nie woda nie ziemia: Een Tentoonstelling Over Moerassen, Geschiedenis en Hedendaagse Politiek

De tentoonstelling 'Nie woda nie ziemia' onderzoekt de ambivalente aard van moerasgebieden, die fungeren als archieven van het verleden, toevluchtsoorden en hedendaagse betwiste gebieden. Het duikt in thema's als geologie, mythe en moderne politiek, en vraagt hoe landschappen die weerstand bieden tegen uitdroging blijven bestaan en een ander, langzamer tempo bieden.

De tentoonstelling 'Nie woda nie ziemia' (Niet water niet aarde) begint op een plek waar de tijd niet lineair verloopt, maar stagneert en onder de voeten dikker wordt. In veengebieden vertragen de lage zuurstofgehaltes en het zure water de ontbinding van organisch materiaal, waardoor deze onbedoelde archieven worden die vergeten geschiedenissen bewaren in een 'vochtig heden'. Deze moerassen, die vaak 'veenlijken' onthullen met sporen van ritueel geweld, zetten vraagtekens bij de prijs van orde en de redenen voor opoffering. Tegelijkertijd hebben deze gebieden historisch gediend als schuilplaatsen voor degenen die moesten verdwijnen om te overleven, waarbij hun onherbergzame terrein paradoxaal genoeg bescherming bood. Deze ambivalentie duikt vandaag de dag opnieuw op aan 'groene grenzen', zoals de Pools-Belarussische grens, waar bossen en moerassen dodelijke corridors worden. Hier fungeert het drassige land als zowel schild als wapen, waardoor hulp wordt verduisterd, vertraagd en belemmerd. Vroeger afgedaan als 'woeste gronden' die getemd moesten worden, komen moerassen nu opnieuw naar voren in de context van extractivisme, gericht voor militaire installaties of als locaties waar water technologische infrastructuur koelt, en vormen zo de verborgen ruggengraat van de digitale economie. De tentoonstelling doorkruist verbanden tussen geologie, mythe en hedendaagse politiek, en vraagt zich af wat er gebeurt als een landschap weigert uit te drogen. In een wereld geobsedeerd door harde grenzen, biedt het moeras een ander tempo: langzamer, verzadigd, volhardend. Kunstenaars behandelen het moeras als een anoxische zone, een ruimte die verval vertraagt, geweld en dromen bewaart, en destabiliseert wat we als 'rationeel' beschouwen. Het discrete visuele merkteken van de tentoonstelling is het mineraal vivianiet, met zijn hypnotiserende groenblauwe tint, gevonden op botten en nat hout, wat duidt op wat onderdrukt is geweest.

De tentoonstelling is geopend van dinsdag tot en met zondag, met wisselende openingstijden. Specifieke ticket- of toegangsinformatie buiten de algemene openingstijden wordt op deze pagina niet gedetailleerd, maar het wordt geïmpliceerd dat dit deel uitmaakt van de algemene toegang of programmering van het museum.