Zwiedzanie Blenheim Palace w Woodstock

Budowę pałacu, pierwotnie pomyślanego jako nagroda za militarne zwycięstwa 1. księcia Marlborough, rozpoczęto w 1705 roku. W 1712 roku, w wyniku kontrowersji politycznych, wstrzymano finansowanie z ramienia Korony, co spowodowało przerwanie prac aż do 1716 roku, kiedy to książę wznowił budowę na własny koszt. Obiekt ukończono ostatecznie w 1722 roku.

Sir John Vanbrugh otrzymał zlecenie od 1. księcia Marlborough na zaprojektowanie pałacu w angielskim stylu barokowym. Jego praca, często prowadzona we współpracy z Nicholasem Hawksmoorem, wzbudzała kontrowersje i prowadziła do poważnych konfliktów z księżną dotyczących gustu projektowego oraz kosztów.

Po śmierci pierwszego księcia kaplicę przekształcono w mauzoleum. Monumentalny sarkofag i grobowiec, zaprojektowany przez Williama Kenta i wyrzeźbiony przez Johna Michaela Rysbracka, został zamówiony w 1730 roku, a ukończony w 1744 roku, kiedy to książę i księżna zostali ostatecznie wspólnie pochowani.

W latach 1764–1774 architekt krajobrazu Capability Brown zrealizował tu jeden z najważniejszych projektów angielskiego ogrodu krajobrazowego. Jego prace obejmowały spiętrzenie rzeki Glyme w celu utworzenia Wielkiego Jeziora oraz częściowe zatopienie monumentalnego mostu Vanbrugha, aby lepiej wkomponować go w naturalne otoczenie.

W obliczu poważnych trudności finansowych siódmy książę Marlborough zwrócił się do parlamentu o zniesienie ochrony dziedzictwa pałacowego. Uchwalona w 1880 roku ustawa Blenheim Settled Estates Act umożliwiła wyprzedaż znacznej części rodzinnej kolekcji dzieł sztuki i księgozbioru w celu spłaty długów.

Po ślubie z Consuelo Vanderbilt w 1895 roku, 9. książę sfinansował gruntowną renowację pałacu. Obejmowała ona renowację zachodnich apartamentów reprezentacyjnych z wykorzystaniem złoconej boazerii inspirowanej stylem wersalskim oraz zatrudnienie Achille'a Duchêne'a do zaprojektowania nowych ogrodów wodnych.

Pałac Blenheim został oficjalnie wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1987 roku w uznaniu jego znaczenia architektonicznego jako arcydzieła angielskiego baroku.