Wystawa "Pacjencki dziennik" Jiříego Petrboka zgłębia temat autoportretu, prezentując prace od lat 90. XX wieku do chwili obecnej, które eksplorują nieustannie kwestionowane „ja” jako przestrzeń transformacji i obrony. Wystawa rozpatruje tożsamość jako proces płynny, kształtowany przez naciski zewnętrzne i doświadczenia wewnętrzne.
Wystawa Jiříego Petrboka "Pacjencki dziennik" skupia się na temacie autoportretu, śledząc twórczość artysty od lat 90. XX wieku do chwili obecnej jako ewoluujący zapis nieustannie kwestionowanego „ja”. Petrbok postrzega autoportret nie jako sposób na potwierdzenie tożsamości, ale jako przestrzeń transformacji, maskowania, ironii i obrony, gdzie podmiot jawi się jako hybryda, postać lub ciało dotknięte naciskami społecznymi. Tytuł "Pacjencki dziennik" nawiązuje do doświadczeń chorobowych oraz szerszych kontaktów z instytucjami, oczekiwaniami społecznymi, symbolami i własnymi ograniczeniami ciała, przedstawiając jednostkę pod presją, która prowadzi osobisty zapis, by zachować spójność.
Wystawa śledzi ewolucję tej zasady w dziełach Petrboka, od wczesnych prac przedstawiających zmiany fizyczne i egzystencjalne po motywy masek, kombinezonów ochronnych i fragmentarycznych postaci. Późniejsze prace integrują rodzinę, instytucje, przestrzeń publiczną i język w obrębie autoportretu. Sztuka Petrboka nie poszukuje ostatecznego „prawdziwego ja”, lecz raczej przedstawia tożsamość jako płynną kolekcję ról, obron, gestów i reakcji, pod wpływem zarówno sił zewnętrznych, jak i stanów wewnętrznych. "Pacjencki dziennik" funkcjonuje mniej jako intymne wyznanie, a bardziej jako przejmujący portret jednostki poruszającej się w przestrzeni wrażliwości i autoironii, jednocześnie dążącej do zachowania spójności.