Ta wystawa bada sztukę lat 1939–2021, wykraczając poza proste kategoryzowanie na czarno-białe i obejmując wielorakie, równoległe koncepcje jakości artystycznej. Ma na celu pokazanie, że sztuka była kształtowana przez siły społeczne, polityczne i ekonomiczne, a nie tylko przez izolowany dorobek artystyczny.
Wystawa „Koniec Ery Czarno-Białej” zgłębia sztukę powstałą w latach 1939–2021, przyjmując hasło, które ma na celu uniknięcie przedwczesnych osądów ideologicznych materiału. Zamiast tego postuluje, że sztuka zawsze obejmowała wiele, równoległych koncepcji jakości artystycznej. Wystawa podważa ideę sztuki definiowanej ściśle przez bieguny, takie jak oficjalna kontra nieoficjalna, abstrakcyjna kontra figuratywna, czy formalna kontra zaangażowana społecznie, pokazując, że te koncepcje często współistniały i wzajemnie na siebie wpływały, zamiast istnieć jako absolutne skrajności.
Zwiedzający mogą obserwować szybkie zmiany w idei jakości na przestrzeni czasu, nawet w przypadku poszczególnych artystów, dzięki chronologicznej prezentacji. Wystawa stała przedstawia sztukę jako świadectwo swoich czasów, produkt nie tylko zamysłu autora, ale także znaczących sił społecznych, politycznych i ekonomicznych. Przedstawiając ponad 300 prac wyłącznie ze zbiorów Narodowej Galerii Sztuki w Pradze (NGP), stosuje metodologię, która priorytetowo traktuje zrozumienie motywacji i przyczyn tworzenia sztuki w danym okresie, zamiast wyłącznie wybierać „najlepszą” sztukę. Takie podejście jest dalej uzupełniane przez przykłady strategii wystawienniczych i narracji kolekcjonerskich z epoki.