Wystawa „Cośmy mieli powiedzieć, ale nie powiedzieliśmy” Ester Geislerovej w Kunsthalle Praha prezentuje dziesięć krótkich filmów analizujących związki romantyczne i granice komunikacji międzyludzkiej. Artystka wykorzystuje aktorstwo i instalacje wideo do badania niewypowiedzianych uczuć i wyzwań związanych z wyrażaniem intymnych emocji. Wystawa łączy elementy terapii, humoru i współczesnych form artystycznych.
Najnowsza i najbardziej rozbudowana instalacja wideo Ester Geislerovej, „Cośmy mieli powiedzieć, ale nie powiedzieliśmy”, jest prezentowana w Kunsthalle Praha i zgłębia jej długoterminowe zainteresowanie związkami romantycznymi i intymnymi. Wystawa obejmuje dziesięć krótkich filmów analizujących możliwości i granice komunikacji międzyludzkiej, kwestionując, co dzieje się, gdy komunikacja staje się zbyt trudna lub bolesna. Geislerová, której twórczość artystyczna łączy aktorstwo i sztuki wizualne, wykorzystuje swoje doświadczenie w środowisku filmowym, traktując instalacje wideo jako swoją ulubioną formę wyrazu.
Sednem wystawy jest zadanie performatywne, w którym bliskich znajomych poproszono o odczytanie listów przed kamerą, często nieświadomych, że monologi o związkach romantycznych zostały napisane przez ich partnerów. Tych partnerów zadano wyrażenie długo tłumionych, niewyrażonych uczuć, co prowadzi do katharsis, gdy wykonawca odkrywa autora swojego monologu. Projekt jest wzbogacony o wkład wykonawców w kostiumy, maski, sceny i rekwizyty, pozwalając im wcielić się w postacie, o których zawsze marzyli. Wśród znamienitych wykonawców znaleźli się Tomáš Jeřábek, Elizaveta Maximova i Luděk Sobota. Pojawiają się elementy symboliczne, takie jak rycerz czy syrena, reprezentujące emocje i potrzebę bliskości, zapraszając widzów do świadectwa wyznań i rytuału słów łagodzących wewnętrzny ból.
Dla Geislerovej wystawa ta oznacza również symboliczny powrót do przestrzeni, w której lata temu prezentowała swoją pracę dyplomową, podkreślając transformację budynku w miejsce sztuki współczesnej. Projekt przyczynia się również do podnoszenia świadomości na temat terapii i poszukiwania pomocy psychologicznej, podkreślając, że rozmowa o uczuciach jest normalna i zdrowa. Instalacje audiowizualne zachęcają widzów do nawiązania kontaktu z zaniedbanymi lub niewyrażonymi częściami siebie, a aktorzy wyzwalają się poprzez słowa i przełamują ciszę.