Wystawa prezentuje groteskowe prace artysty Eduarda Ovčáčka z lat 70. do 90. XX wieku. Bada jego zainteresowania tematyczne pismem, znakami i postacią ludzką, wykorzystując szeroką gamę mediów artystycznych do komentowania rzeczywistości, politycznego absurdu i relacji międzyludzkich.
Wystawa „Eduard Ovčáček / Groteska (lata 70. – 90.)” zgłębia istotny, choć rzadziej eksponowany, aspekt wszechstronnej twórczości artysty. Ovčáček, znany z eksploracji pisma i znaków (lettryzm) oraz postaci ludzkiej, prezentuje obrazy i rysunki z lat 70. i 80. XX wieku, które podkreślają element groteski. Dzieła te odzwierciedlają przyziemność i absurdalność rzeczywistości, wypaczenia kleptokracji oraz nijakość dyskursu publicznego w tamtym okresie. Prace takie jak „Duch na zamku” (1981) i „Dwóch przy trybunale” (1979) wykorzystują cytaty z symboli narodowych, aby uchwycić dziwaczność epoki.
Unikalny język humoru, przesady, sarkazmu i radości Ovčáčka wymierzony jest nie tylko w przywódców ówczesnego reżimu, ale także w codzienne relacje międzyludzkie. Nawet w „pochopnie nabytej wolności” wczesnych lat 90., co widać w pracy „Celtyk: Człowiek wesoły i szczęśliwy” (1990-1991), ta krytyczna obserwacja trwa. Swoje „smutno-radosne” prace wzbogacił charakterystycznymi podejściami eksperymentalnymi, stosując malarstwo akrylowe, kolaże tkanin, warstwowy papier, wypalanie, grawerowanie i odbijanie. Jego rysunki wykorzystują surową estetykę plam asfaltu przeniesionych na papier, uzupełnionych delikatnymi liniami rysunkowymi. Liberalizując techniki artystyczne i stylizując formy ludzkie, czerpiąc z sztuki starożytnej i prymitywnej, Ovčáček ukazał ludzkie losy w drugiej połowie XX wieku w ich kontekście społecznopolitycznym oraz szerszych tradycjach duchowych, historycznych i kulturowych.